ระหลาดใจ กลิ่นอายสภาวะของเหวยเสิ้งยิ่งมายิ่งธรรมดาสามัญกว่าเดิม กระทั่งจิตวิญญาณการต่อสู้ของมันก็เลือนรางลงไปมาก
ฉลามเวหาตัวนี้เดินทางผ่านจุดพักหลายครั้ง ผู้คนบ้างขึ้นบ้างลง ทว่ามีคนขึ้นมาใหม่มากกว่าคนที่ลงไป พื้นที่ที่เบียดเสียดอยู่แล้วกลายเป็นยิ่งแออัดยัดเยียดกว่าเดิม แม้ว่าภายในจะมีแผนผังปิศาจที่ช่วยกรองอากาศแต่ยังคงอุดอู้และอับชื้นอยู่บ้าง
เสียงบ่นว่าด่าทอดังขึ้นเป็นระยะ เหวยเสิ้งเอนร่างพิงกำแพง ดวงตาครึ่งหลับครึ่งลืม ราวกับตกอยู่ในภวังค์หรือมิเช่นนั้นก็หลับไหลไปแล้วทันใดนั้นเอง ในดวงตาครึ่งหลับครึ่งลืมของมันพลันทอประกายที่แทบไม่อาจมองเห็นวูบหนึ่ง ปรากฏขึ้นแล้วหายวับไปในชั่วพริบตา
สายตาคมกล้าหลายคู่กวาดผ่านร่างมันในบัดดล แต่เหวยเสิ้งทำท่าคล้ายไม่รู้สึกตัวแม้แต่น้อย
สายตาเหล่านั้นเลื่อนห่างออกไปจากมันอย่างรวดเร็ว
