หลังตั้งตรงดุจคันทวน จิตวิญญาณการต่อสู้ไม่อาจปกปิดซ่อนเร้นได้
หากจั่วม่ออยู่ที่นี่ พบเห็นเงาร่างอันคุ้นตานี้ มันจะต้องกู่ร้องเรียกอย่างแตกตื่นยินดี “ศิษย์พี่ใหญ่!
เหวยเสิ้ง!
เมื่อคราวข่าวที่ว่าผู้คนสามารถใช้ต้นหญ้าไหมย้อนเงาคืนวิญญาณแลกกับศาสตรามารปญพีเล่มหนึ่งแพร่สะพัดออกไป เหวยเสิ้งก็สรุปได้ทันทีว่าเซียวอวิ๋นไห่คือจั่วม่อ มันไม่รีรอลังเล หลังจากปลอมตัวปกปิดรูปโฉม มันก็เร่งเดินทางทั้งวันทั้งคืนมายังเมืองปู้โจว
การแสวงหาวิถีกระบี่จากการต่อสู้ หนุนส่งให้มันกลายเป็นบ่อน้าที่มีปริมาณน้าอยู่เต็มเปี่ยม จากนั้นเคล็ดความอรรถาธิบายพลังเทพที่จั่วม่อส่งมากับนกกระเรียนกระดาษ ประดุจมือยักษ์ที่ช่วยปัดเป่าเมฆหมอกออกไปให้พ้นทาง เผยให้มันเห็นวิถีกระบี่ใหม่ของมันอย่างสมบูรณ์
ในระหว่างการเดินทาง มันในที่สุดก็ย่อยสลายภูมิความรู้ของจั่วม่อเสร็จสิ้น ผสานรวมเข้ากับวิถีกระบี่ของตน บรรลุถึงเคล็ดวิชาใหม่เฉพาะตัวใช้จิตใจของมันขัดเกลากระบี่โลหิตประหารเทพ
พลังสภาวะของมันยิ่งมายิ่งซ่อนเร้น เจตจำนงกระบี่ของมันยิ่งนานยิ่งไร้รูปลักษณ์ ไร้ตัวตน กลิ่นอายแหลมคมดุจกระบี่เมื่อครั้งอดีตสลายหายไปแล้ว
มันเลือกเดินทางด้วยฉลามเวหา ด้วยวิธีนี้มันจะได้มีเวลาเข้าฌานสมาธิและทำความเข้าใจมากขึ้น! แม้ว่ามันได้แต่ยืน ไม่มีพื้นที่พอให้ทรุดกายลงนั่ง มันก็ยังรุดหน้าอย่างรวดเร็ว หากผู้คนรอบข้างเฝ้าสังเกตมันตั้งแต่ พวกมันอาจค้นพบอย่างป
