สร้างแก่นแกนของค่ายกลยันต์นั้นยากเย็นกว่าที่คิดเอาไว้มาก เหนือกว่าขอบเขตความสามารถของพวกมันไปไกลโข ไม่ว่าพวกมันจะพยายามอย่างไร ก็ไม่สามารถเข้าถึงความฝันอันเกินจริงนี้ได้อย่าว่าแต่จะก่อตั้งมหาค่ายกลให้แล้วเสร็จ เพียงแค่ด่านแรกพวกมันก็จนปัญญาเสียแล้ว
หลังจากพากเพียรทดลองอยู่หลายเดือน กลับไม่มีผลสำเร็จใด มหาค่ายกลที่สมควรร้ายกาจสุดยอดชุดนี้ย่อมต้องถูกวางซุกไว้ในมุมหนึ่ง ไร้ผู้คนเหลียวแลอีก
แต่เมื่อต้าเหรินร้องบอกมาว่าต้องการค่ายกลที่ทรงพลังอำนาจมากที่สุด ความคิดของซุนเป่ากลับกระหวัดนึกถึงค่ายกลชุดนี้เป็นลำดับแรก
“เจ้าสิ่งนั้นว่ากันตามตรงแล้วมันเป็นไปไม่ได้” บางคนคัดค้าน
แต่พอกล่าวจบคำ อีกคนหนึ่งก็โต้แย้งทันควัน “จริงอยู่ว่าพวกเราไม่มีปัญญากระทำ แต่ไม่ได้หมายความต้าเหรินจะทำไม่ได้ไปด้วย!”
ผู้คนพอฟังต้องครุ่นคิด นั่นก็ไม่ผิดแล้ว ต้าเหรินเป็นตัวประหลาดที่อาศัยกำลังของตนเองผู้เดียวสร้างเมืองขึ้นทั้งเมือง บางทีผลงานที่เป็นไปไม่ได้ชุดนี้ สุดท้ายแล้วอาจสำเร็จเสร็จสิ้นด้วยน้ามือของต้าเหรินผู้ยิ่งใหญ่ของพวกมัน
“พวกเจ้ายุ่งยากใจอันใด ส่งค่ายกลชุดนี้ไปให้แก่ต้าเหริน จะใช้หรือไม่ใช้ ต้าเหรินย่อมเป็นผู้ตัดสินใจเอง” ท้ายที่สุดปรมาจารย์จี๋เหว่ยเป็นผู้ยุติการโต้เถียง
ปรมาจารย์ซุนเป่าพยักหน้าเห็นพ้อง “ค่ายกลชุดนี้ยังไม่มีชื่อ พวกเจ้าทั้งหลาย ลองเสนอมาหน่อยเป็นไร”
“เจ้าลิงหมิง เจ้าเป็นผู้คิดค้นขอบเขตเค
