ซึ่งความจริงจั่วม่อเองก็ไม่แน่ใจอยู่บ้างเช่นกัน
ซึ่งความจริง แม้แต่เพลิงพิภพและกระแสเย็นเยือกก็ถูกตัวอ่อนศาสตรามารประหลาดเล่มนี้ดูดกลืนเข้าไปมากกว่าอีกสี่เล่มที่เหลือรวมกันเสียอีก
แม้ว่าเจ้าศาสตรามารเล่มนี้จะเป็นตัวประหลาด มันก็เป็นตัวประหลาดที่พลังอำนาจยิ่ง
จั่วม่อพยายามใช้งานมันด้วยวิธีการใช้ศาสตรามารทั่วไป แต่ยังมีความรู้สึกติด ๆ ขัด ๆ อยู่เสมอ นี่สร้างความงุนงงสงสัยให้แก่มัน แม้ว่า
?จั่วม่อหันไปทดลองใช้พลังปราณในการขับเคลื่อนศาสตรา น่าแปลกที่มันก็ใช้งานได้ไม่ต่างกัน เพียงแต่ยังคงมีหลายแห่งที่ไม่ราบรื่นเช่นกัน
ช่างน่าประหลาดเสียจริง!
ยุทธภัณฑ์มารนี้เมื่อสวมใส่เข้ากับร่าง มันจะปรับตัวให้สอดรับกระชับร่างด้วยตัวเอง กลายเป็นคล้ายผิวหนังบาง ๆ ชั้นหนึ่ง คู่ปีกอันสะดุดตานั้นจะเคลื่อนไหวตามที่ผู้ใช้ต้องการ อย่าให้เห็นว่าพวกมันดูอ่อนนุ่มน่าสัมผัสแท้ที่จริงแล้วต่อให้เป็นศาสตรามารอันคมกล้ายังยากจะสร้างความเสียหายให้แก่พวกมัน นี่น่าแปลกยิ่งไปกว่านั้น จั่วม่อถึงกับทดลองใช้ดาบของ ‘หมาป่าสวรรค์สามหัวโลหิตน้าแข็ง’ ตัดเฉือนใส่คู่ปีกนั้นตรง ๆ แต่หลังจากผ่านไปหนึ่งคืน มันกลับรักษาตัวเองจนกลับสู่สภาพเดิม ไม่หลงเหลือร่องรอยใด ๆ ไว้แม้แต่รอยขีดข่วน
เรื่องนี้ไม่ว่าผู้ใดก็ต้องอ้าปากค้าง
จั่วม่อพอเห็นทุกผู้คนในห้องหันมามองมันเป็นตาเดียว ได้แต่ฝืนยิ้มขมขื่น แบสองมือ “ข้าก็บอกไม่ได้เช่นกัน”
พ่อบ้านปิศาจวั
