มบูรณ์ ทว่าพลังของการผสานรวมกลับเหนือความคาดหมายของมันไปมาก รอจนแผนผังปิศาจสีฟ้าปนขาวสว่างขึ้น มันพลันพบเห็นว่าผิดท่า แต่ลำแสงรวดเร็วเกินไป เพียงวาบขึ้นก็โถมกลืนมันลงไปในบัดดล
เสื้อผ้าอาภรณ์ที่ยังเหลือติดกายสลายเป็นเถ้าธุลี มันสีหน้าแปรเปลี่ยนอย่างรุนแรง ทันใดนั้นกำไลข้อมือกรงเล็บมังกรสีเทาบนข้อแขน พลันเปล่งแสงที่ราวกับย้อมด้วยโลหิตจาง ๆ ออกมา
ชั้นแสงสีโลหิตนี้พลันพุ่งวาบ ห่อหุ้มรอบกายจั่วม่อราวกับกองเพลิงกลุ่มหนึ่ง เสาลำแสงสีฟ้าปนขาวแม้เกรี้ยวกราดดุดัน แต่ยังไม่อาจมีชัยเหนือชั้นแสงสีโลหิตอันบางเบานี้ได้
เป็นกรงเล็บพิฆาตมังกร!
จั่วม่อตะลึงลาน นับตั้งแต่กรงเล็บพิฆาตมังกรได้รับความเสียหายอย่างรุนแรงในศึกสุดท้ายกับอวี่ไสว้ ศาสตรามารนภาเล่มนี้ก็สูญเสียประกายและพลังอำนาจทั้งมวล แต่แล้วจู่ ๆ กลับสำแดงตนออกมาอย่างเหนือความคาดหมาย ทำเอาจั่วม่ออดหัวใจเต้นระทึกไม่ได้
จั่วม่อก้มลงมอง คล้ายมีเส้นสายหมอกโลหิตที่เป็นประกายกว่าเดิมห่อหุ้มรอบข้อแขนของมัน พวกมันดูคลับคล้ายมังกรโลหิตตัวน้อย ๆ รัดพันรอบข้อมือ ทันใดนั้นหมอกโลหิตขนาดเท่ากำมือพวยพุ่งออกมา มังกรโลหิตคล้ายเชิดหัวขึ้น
“กรรรร!”
เสียงมังกรคำรามดังกึกก้องในใจจั่วม่อโดยไม่มีวี่แววล่วงหน้า หมอกโลหิตเปิดอ้าออก ประดุจมังกรอ้าปากแยกเขี้ยว กู่คำรามอย่าเกรี้ยวกราด!
กลุ่มแสงตัวอ่อนศาสตรามารหนึ่งในสิบซึ่งอยู่ใกล้กับจั่วม่อมากที่สุดพลันไหวสะท้านวูบหนึ่
