(ตอนต้น)
“สำคัญด้วยหรือว่าข้าเป็นใคร” ตาเฒ่าประหลาดแย้มยิ้มด้วยสีหน้าสัตย์ซื่อโง่งม
บุรุษหนุ่มประดุจอสรพิษขนดที่เตรียมพร้อมจู่โจมได้ทุกเมื่อกล้ามเนื้อเกร็งแน่นเพื่อที่จะสามารถกระโจนเข้าขย้าได้ทุกขณะจิต เต็มไปด้วยกลิ่นอายอันตรายสุดขีด ทว่าตาเฒ่ารอยยิ้มบนใบหน้าไม่แปรเปลี่ยนแม้แต่น้อย ชั่วอึดใจให้หลัง บุรุษหนุ่มค่อยมีท่าทีผ่อนคลายลง ขดตัวกลับเข้าไปยังความว่างเปล่าอย่างเกียจคร้าน
“สอง ให้ได้มากที่สุดแค่สอง” บุรุษหนุ่มปลิดผลองุ่นเลือดโยนใส่ปากขบเคี้ยวพลางกล่าว “แต่หากท่านมอบเซี่ยวม่อเกอให้แก่เรา พวกเราสามารถมอบไม้กำยานหอมตกสะเก็ดทั้งหมดให้แก่ท่านได้… …”
ชายชราลึกลับหัวร่อคิกคัก “สองก็นับว่าดีมากแล้ว อย่างไรก็ตามก่อนที่เซี่ยวม่อเกอจะปรากฏขึ้นออกมา เจ้าต้องคุ้มครองเซียวอวิ๋นไห่”
“ผู้อาวุโส ท่านดูคล้ายห่วงใยเซียวอวิ๋นไห่เสียจริง” บุรุษหนุ่มจากวิหารเทพปิศาจกล่าวอย่างมีนัย
“นั่นย่อมแน่นอน มันเป็นผู้ที่สามารถหลอมสร้างศาสตรามารนภา ตาเฒ่าผู้นี้ยังคงหวังว่าในชีวิตจะได้ถือครองศาสตรามารนภาสักเล่ม จะได้อาละวาดไปให้สาแก่ใจ” ชายชราลึกลับกลับบอกกล่าวตามตรง
?” บุรุษหนุ่มงงงันวูบ สีหน้างุนงงสงสัย “ท่านคาดหวังถึงเพียงนั้นจริง ๆ มันเพิ่งจะหลอมสร้างศาสตรามารปฐพีได้เพียงเล่มเดียวเท่านั้น”
“รอดูกันไปเถอะ” ชายชราโบกมือตัดบท สีหน้าเต็มไปด้วยความเชื่อมั่นอย่างเปี่ยมล้น
เทพปิศาจหนุ่มใบหน้าเคลือบแคลงสงสัยไม่คลาย
