“เรื่องนี้ให้พักไว้ก่อน” ทังเฉินหลังจากรับฟังเรื่องราวจากหัวหน้าองครักษ์ พลันกล่าวอย่างเย็นชา
“ท่านประมุข… …” หัวหน้าองครักษ์อดกล่าวไม่ได้ ส่วนเหล่าต้าสีหน้าเฉยเมยราวกับว่าเรื่องนี้ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับมันแม้แต่น้อย
ทังเฉินเหลือบมองลูกสมุนในสังกัด กล่าวเหมือนไม่เห็นสำคัญว่า“หลังจากเรื่องนี้จบลง ต่อให้เจ้าฆ่าทุกคนในตลาดทิ้งก็ไม่นับเป็นอะไรได้แต่ก่อนหน้านั้น ไม่มีผู้ใดสามารถล่วงเกินเซียวอวิ๋นไห่ได้ จดจำไว้ ไม่ว่าผู้ใดก็ไม่สามารถ!”
หัวหน้าองครักษ์ใจสั่นสะท้าน ท่านประมุขแม้เปี่ยมอำนาจบารมี แต่น้อยครั้งที่จะกล่าวหนักถึงเพียงนี้ ทว่าอำนาจบารมีที่ถือครองยังคงไม่มีผู้ใดปฏิเสธได้ นี่เป็นครั้งแรกที่มันเห็นท่านประมุขมีสีหน้าท่าทีรุนแรงเช่นนี้! หัวหน้าองครักษ์ทั้งตื่นตระหนกทั้งหวาดหวั่นพรั่นพรึง นอกจากนี้ยังแฝงไว้ด้วยความโล่งใจอยู่บ้าง โชคดีที่มันถูกทุบตีรอบหนึ่ง มิเช่นนั้นเกรงว่าศีรษะของมันคง… …
“ไปเถอะ” ทังเฉินโบกมือเบา ๆ
“ขอรับ!” หัวหน้าองครักษ์หดคอ แล้วล่าถอยออกไปโดยเร็ว
รอจนในห้องหลงเหลือเพียงสองคน ทังเฉินขมวดคิ้วพลางกล่าว“คณะทูตเผ่าอสูรใช่มีส่วนเกี่ยวข้องด้วยหรือไม่?”
เหล่าต้าสั่นศีรษะ กล่าวอย่างหนักแน่น “ดูไม่คล้ายว่าตั้งใจมาก่อน”
“ไม่คล้ายตั้งใจ?” ทังเฉินขบคิดอยู่ชั่วครู่ ก่อนจะกล่าวว่า “เราไม่อาจไม่ระมัดระวัง น่าเสียดายที่ยังไม่อาจหยั่งทราบพลังฝีมือของหญิงรับใช้ใบ้ข้างกายเซียวอวิ๋นไห
