ป็น ‘หอกจากไม่มีก่อเกิดมี!’” เว่ยสุ้มเสียงแปลกใจเล็กน้อย
“ชื่ออะไรแปลกพิลึกถึงปานนี้” จั่วม่ออดกล่าวไม่ได้
เว่ยได้โอกาสพล่ามน้าไหลไฟดับ “ ‘หอกจากไม่มีก่อเกิดมี’ นับเป็นสุดยอดวิชาทักษะปิศาจประเภทหอกวิชาหนึ่ง นับตั้งแต่ถูกคิดค้นขึ้น ก็กลายเป็นหนึ่งในเคล็ดทักษะปิศาจประเภทหอกที่ร้ายกาจที่สุด แต่ทว่ายากยิ่งที่จะฝึกปรือสำเร็จ ข้าเข้าใจว่าสูญหายไปนานปีแล้ว นึกไม่ถึงว่าวันนี้จะได้พบเห็นอีก”
จั่วม่อพบว่าการแบ่งใจออกเป็นสองทางนั้นไม่ใช่เรื่องยาก
ขณะที่หลอมสร้างศาสตรามารระดับต่าเล่มหนึ่ง สำหรับจั่วม่อแล้วไม่ยากที่จะแบ่งแยกจิตใจเป็นสองทาง ความสนใจส่วนใหญ่ของมันมุ่งไปยังหนึ่งบุรุษหนึ่งสตรีที่ประจันหน้ากันบริเวณปากทางเข้าตบาด มันจดจำชิงฮวาเสวี่ยได้ชัดเจน ในการประมือกับนางในคุกสิบนิ้ว แม่นางน้อยผู้นี้ทิ้งความประทับใจให้แก่มันอย่างลึกล้า ผูเยากับเว่ยเองก็จดจำนางได้เช่นกัน
“เด็กหญิงนี้คล้ายฝีมือกล้าแข็งกว่าครั้งนั้นมาก!” ผูเยาตกตะลึงเล็กน้อย
“ย่อมต้องเป็นเพราะว่าเสี่ยวม่อม่อที่เข็มแข็งของพวกเราขโมยหัวใจดวงน้อยของนางติดมาด้วย พวกเจ้าลองดู นางต้องมุมานะบากบั่นถึงเพียงไหน ดูเอาเถอะ ถึงกับติดตามมันมาไกลแสนไกลถึงแดนปิศาจ! ช่างเป็นเด็กหญิงที่ยอดเยี่ยมกระไรเช่นนี้!” เว่ยทำท่าราวกับยายเฒ่าข้างบ้านช่างซุบซิบนินทา
จั่วม่อถูกคำ ‘เสี่ยวม่อม่อ’ เล่นงานจนแทบบีบศาสตรามารที่กำลังหลอมสร้างในบ่อน้าจนแหลกคามือ
มันตวา
