กโดยแท้!
จั่วม่อเริ่มขบคิดใคร่ครวญถึงปัญหาสำคัญอีกเรื่องหนึ่ง แม่นางผู้นี้ใช่จดจำมันได้หรือไม่?
นางต้องจดจำได้อย่างแน่นอน! จั่วม่อสังหรณ์ใจอย่างรุนแรงว่าต้องเป็นเช่นนี้ อาจบางทีเป็นจิตวิญญาณการต่อสู้อันรุนแรงของชิงฮวาเสวี่ยที่กระตุ้นเตือนมัน มันมีความเชื่อมั่นอย่างเต็มที่ว่าอีกฝ่ายจดจำมันได้ไม่ผิดแน่!
มารดามันเถอะ!
จั่วม่อพอตระหนักแน่แก่ใจ ชักเริ่มปวดเศียรเวียนเกล้าขึ้นมา มันต้องคิดว่าจะทำอย่างไรต่อไป
สมควรทำอย่างไรกับนางดี?
“เสียสละตัวเอง! เสี่ยวม่อม่อ!” เว่ยแนะนำอย่างตื่นเต้น
“เสียสละตัวเอง! อาจั่ว!” ผูเยาสีหน้าจริงจัง แต่จากนั้นเสียงหัวร่อฮี่ฮี่อย่างชั่วช้าดังกึกก้องไปทั่วทะเลแห่งจิตสำนึก
จั่วม่อรู้สึกไม่หลงเหลือความหวังอีกต่อไปแล้วกับสองคนนี้
ทันใดนั้นเอง สุ้มเสียงหนึ่งดังขึ้นจังหวะความคิดของจั่วม่อ
“ต่อสู้ฆ่าฟันไม่ใช่เรื่องดี หากมีเวลา ทุกท่านควรดื่มสุราโอภาปราศัยกันจึงจะถูก!”
ทันใดนั้นพลังสายลมเย็นเยียบพลันปรากฏขวางหน้าชิงฮวาเสวี่ยกับเหล่าต้า
สายลมนี้ปรากฏขึ้นอย่างกะทันหันโดยไม่มีเค้าลางล่วงหน้า ชิงฮวาเสวี่ยดวงตาทอแววตื่นตระหนก นางไม่รู้ด้วยซ้าว่าสายลมนี้ทำลาย ‘กรงบุปผาฟ้าคราม’ ของนางตั้งแต่เมื่อใด
เหล่าต้าที่เพิ่งจู่โจมออกอย่างสุดกำลังพลันตัวแข็งทื่อ มันไม่อาจระงับความแตกตื่นลนลานในดวงตาได้ สายลมนี้อยู่ข้างกายมันชัด ๆ แต่มันกลับไม่อาจตรวจพบการคงอยู่แม้แต่น้อย!
พลังฝีมือที่ลึ
