โดยไม่กล่าวคำใด
เมื่อแรดเขาน้าเงินหางดาบหายลับไปจากตลาด บรรดาอาจารย์ศาสตรามารในตลาดค่อยคลายใจลงในที่สุด พวกมันอยู่ในเมืองปู้โจวมานาน ล่วงรู้อารมณ์วู่วามปานเปลวเพลิงของหัวหน้าหน่วยองครักษ์ของตระกูลทังเป็นอย่างดี สำหรับมันการฆ่าคนเป็นเรื่องธรรมดา แม้กระทั่งเหล่าองครักษ์ของตระกูลทังยังหวาดกลัวเหล่าต้าของพวกมัน คนผู้นี้หากบันดาลโทสะขึ้นมา ต่อให้เป็นพวกเดียวกันยังถูกฆ่าตายคามือ
เหล่าอาจารย์ศาสตรามารกวาดตามองฟงซิ่นจื่อ แววตาครั่นคร้ามยำเกรง โดยเฉพาะอย่างยิ่งเหล่าสตรีสาว บางคนถึงกับมีสีหน้าลุ่มหลงงมงาย
ฟงซิ่นจื่อรูปโฉมหล่อเหลาประดุจหยก รอยยิ้มเปี่ยมไมตรี ทั้งร่างอาบล้นด้วยกลิ่นอายอบอุ่นสดใส พลังฝีมือสูงส่ง ไม่ว่าไปยังที่ใด บุรุษเช่นนี้มีแต่จะเปล่งประกายดุจอาทิตย์ยามเที่ยงวัน
ฟงซิ่นจื่อชมดูบ่อน้าศาสตรามารอย่างสนอกสนใจ ราวกับว่ามันเคยเห็นการหลอมสร้างศาสตรามารมาก่อน
รอจนอีกร่างหนึ่งติดตามมาถึง ฝูงชนพลันปั่นป่วนในทันที
จีลี่อวี่ผู้งดงามสุดเปรียบปานเมื่อมาเยือน แสงประกายในตลาดคล้ายรวมอยู่บนร่างนาง นางเดินมาหยุดอยู่ข้างฟงซิ่นจื่อ เหลือบมองใบหน้าเฉยชาของชิงฮวาเสวี่ยอย่างครุ่นคิดแวบหนึ่ง ก่อนจะหันไปมองจั่วม่อ
ยังไม่ทันที่โฉมสะคราญล่มเมืองจะทันได้เอ่ยปาก ทันใดนั้นในบ่อน้าศาสตรามาร พลันบังเกิดสิ่งที่แปลกพิสดารชนิดหนึ่ง
