ิบเข้าด้วยกัน”
อาจารย์ศาสตรามารบางคนพยักหน้าโดยไม่รู้ตัว นี่เป็นวิธีการพื้นฐานซึ่งแม้แต่อาจารย์ศาสตรามารที่โง่งมที่สุดยังล่วงรู้ ดังนั้นพวกมันกระหายใคร่รู้ยิ่ง วัตถุดิบยิ่งพื้นฐานมากเท่าใด ยิ่งยากจะสรรค์สร้างสิ่งใหม่ ๆ มากขึ้นเท่านั้น วัตถุดิบพื้นฐานทั้งสามชนิดนี้ยังจะสามารถนำมาหลอมรวมกันด้วยวิธีการอื่นได้อย่างไร พวกมันไม่อาจขบคิดคาดเดาได้เลยจริง ๆ
“แต่แนวคิดของหยาไจ่ออกนอกกรอบที่นิยมปฏิบัติกันนี้ มันกลับใช้ผลึกรวมประกายเป็นรากฐาน จากนั้นค่อยใช้กระดูกไม้ขาวและศิลาน้าแข็งครามเป็นวัตถุดิบเสริมสร้างความแข็งแกร่ง”
เสียงอุทานอย่างแตกตื่นดังระงม ทุกผู้คนรู้สึกว่าสูตรหลอมสร้างนี้ทั้งเหลือเชื่อ ทั้งไร้เหตุผลโดยสิ้นเชิง
“หากให้กล่าวจากมุมมองวิชาหลอมสร้างศาสตรามารตามขนบธรรมเนียมเดิม สิ่งนี้เรียกได้ว่าขัดกับหลักเหตุผลอย่างสิ้นเชิง ผลึกรวมประกายแม้เป็นวัตถุดิบชั้นต่าที่คุณภาพดีเยี่ยม แต่กลับมิใช่วัตถุดิบที่สามารถใช้เป็นพื้นฐานของศาสตรามาร เนื่องเพราะมันอ่อนนิ่มเกินไป”
เหล่าอาจารย์ศาสตรามารพากันพยักหน้าตามโดยไม่รู้ตัว
“ด้วยเหตุนี้เอง หยาไจ่จึงใช้กิ่งไม้ใบกำยานหลอมละลายใยอำพันทองคำเพื่อชุบสร้างผลึกรวมประกายอีกทอดหนึ่ง ช่วยให้ผลึกรวมประกายเมื่อผสานรวมเข้ากับกระดูกไม้ขาวและศิลาน้าแข็งครามแล้วกลายเป็นแข็งแกร่งขึ้นอีกขั้น”
อาจารย์ศาสตรามารบางคนพอฟังต้องมีสีหน้าครุ่นคิด
“นี่เป็นความคิดสร้างสรรค์ที่น่
