าชื่นชม” ถ้อยคำของจั่วม่อทำให้เจ้าถั่วงอกหน้าแดงฉาน เจ้าถั่วงอกไหนเลยจะไม่ล่วงรู้ว่ามีดสั้นของมันฝีมือหลอมสร้างย่าแย่เพียงใด
จั่วม่อเปลี่ยนหัวข้อทันที “แต่เพื่อที่จะทำให้ความคิดสร้างสรรค์นี้สัมฤทธิ์ผล จำต้องมีทักษะวิชาหลอมสร้างที่ดีด้วย กระดูกไม้ขาวมักถูกใช้เป็นพื้นฐานของศาสตรา แต่มีไม่กี่คนที่จดจำได้ว่ามันยังมีคุณสมบัติอื่น นั่นก็คือ ‘เส้นใยไม้’”
ฝูงชนทั้งหมดเงียบกริบ แต่ละคนมีสีหน้ายกย่องเทิดทูน หากก่อนหน้านี้ยังมีคนกังขาในขีดความสามารถของปรมาจารย์หนุ่มในคำร่าลืออยู่เล็กน้อย บัดนี้ความลังเลสงสัยทั้งหมดล้วนอันตรธานหายไปสิ้น
กระทั่งวัตถุดิบพื้นฐานที่สุด เมื่อกล่าวจากปากของปรมาจารย์เซียวกลับเพียบพร้อมไปด้วยการเปลี่ยนแปลงนานัปการ
“ในสายตาของคนมากมาย ‘เส้นใยไม้’ เป็นคุณลักษณะที่แทบไม่มีประโยชน์ใช้สอย แต่หากรู้จักใช้ให้ดี จะได้ผลลัพธ์เหนือธรรมดา”
เมื่อกล่าวแยกแยะเสร็จสิ้น มันก็เริ่มโยนวัตถุดิบลงไปในบ่อน้าศาสตรามาร
โยนลงไปชิ้นหนึ่ง มันก็บ่งบอกชื่อของวัตถุดิบชนิดนั้น จากนั้นอรรถาธิบายว่าเหตุใดจึงต้องใช้วัตถุดิบชนิดนี้ รวมถึงจุดที่ต้องมุ่งเน้นให้ความสำคัญอย่างละเอียดถี่ถ้วน เหล่าอาจารย์ศาสตรามารไม่กล้าส่งเสียงแม้สักครึ่งคำ พวกมันประดุจลูกศิษย์ลูกหาตัวน้อยของจั่วม่อ ตั้งอกตั้งใจรับฟังด้วยสีหน้าเลื่อมใสศรัทธา
อาจารย์ศาสตรามารระดับต่าไม่มีศักดิ์ฐานะในสังคม รายได้น้อยนิดทำมาหากินอย่างยากลำบาก
