มีชีวิตแร้นแค้นขัดสน ฝีมือหลอมสร้างทั้งหยาบกร้านทั้งขาดพร่อง ซึ่งหมายความว่าพวกมันไม่มีปัญญาหลอมสร้างศาสตรามารที่ล้าเลิศออกมาได้ ดังนั้นหาเงินได้จำกัดยิ่ง ซึ่งยังส่งผลต่อเนื่องให้พวกมันไม่มีหนทางขัดเกลาฝีมือให้ดีขึ้นกว่าเดิม
ทุกผู้คนล้วนตระหนักแน่แก่ใจ สำหรับพวกมันนี่เป็นโอกาสทองที่พันปียากจะพบพาน
ชนชั้นปรมาจารย์ผู้หนึ่งที่ชั่วชีวิตนี้พวกมันอาจไม่มีวันอาจเอื้อมถึงตัวกำลังชี้แนะพวกมันอย่างจริงจัง นี่อาจจะเป็นบทเรียนที่สำคัญที่สุดและเป็นบทเรียนเดียวในชีวิตของพวกมัน
สายตาของพวกมันที่จับจ้องไปยังจั่วม่อ เต็มไปด้วยความสำนึกขอบคุณและเทิดทูนบูชาจากใจจริง
ทั้งทักษะฝีมือที่จั่วม่อแสดงให้เห็น ทั้งเนื้อหาเคล็ดความทุกคำที่มันกล่าวออกมาทั้งที่ตั้งใจและไม่ได้ตั้งใจ คนเหล่านี้พากันจดจำจนขึ้นใจตลาดที่ปกติอึกทึกครึกครื้น บัดนี้เงียบกริบจนหากมีเข็มตกสักเล่มคงได้ยินถนัดชัดเจน สุ้มเสียงของจั่วม่อเป็นเพียงเสียงเดียวที่ดังกังวานไปทั่วบริเวณ
บรรดาเจ้าของร้านก็ไม่มีผู้ใดเอ่ยปากรบกวน พวกมันไหนเลยจะไม่ล่วงรู้ถึงความลำบากยากแค้นของอาจารย์ศาสตรามารชั้นต่าเหล่านี้ บางคนยังเป็นสหายของพวกมันเสียด้วยซ้า
พวกมันแม้ไม่เข้าใจหลักวิชาอันลึกล้า แต่คล้ายถูกความปรารถนาและความเลื่อมใสศรัทธาระบาดใส่ พากันนิ่งรับฟังไปด้วยอย่างเคลิบเคลิ้มมึนเมา
ในชั่วขณะนี้ สถานที่ชั้นต่าซึ่งเพียงรู้จักแต่ม๋อเป้ย กลับกลายเป็นปราศจากศักดิ์ฐา
