ปลว่าหัวหน้าแล้ว ยังใช้เรียกคนที่อยู่ลำดับแรกด้วย
“ข้าถามว่าเกิดเรื่องอันใด?” เหล่าต้าใบหน้าเต็มไปด้วยเจตนาฆ่าฟันดวงตาดุร้ายถมึงทึง มันนั่งอยู่บนหลังพาหนะปิศาจที่คล้ายภูเขาขนาดย่อมลูกหนึ่ง สี่เท้าใหญ่โตของพาหนะปิศาจตัวนั้นประดุจหลอมสร้างจากเหล็กกล้า หางยาวอวบหนาเต็มไปด้วยหนามแหลมเรียงเป็นแถว เขาหยาบหนาเท่าท่อนแขนงอกออกมาจากกึ่งกลางหน้าผาก เปล่งประกายสีน้าเงินสดใส
นี่คือแรดเขาน้าเงินหางดาบ ดุร้ายกระหายเลือด หิวโหยการต่อสู้เป็นพิเศษ เป็นยอดพาหนะปิศาจที่ทรงพลังในการบุกจู่โจม
“ปรมาจารย์… …”
เหล่าต้าเข้าใจในบัดดล สีหน้าแปรเปลี่ยนทันควัน ดวงตาสาดประกายเย็นเยียบ กล่าวอย่างดุดันว่า “ในดินแดนของตระกูลทังเรา ต่อให้เป็นปรมาจารย์ผู้หนึ่งก็ไม่มีคุณสมบัติที่จะมาวิ่งวุ่นอาละวาดได้ตามอำเภอใจ”
เหล่าต้าผู้นี้เห็นท่าทียโสโอหังของเซียวอวิ๋นไห่เป็นที่ขัดตามานานแล้ว ตระกูลทังอุตส่าห์ดูแลปรนนิบัติมันเยี่ยงอาคันตุกะผู้ทรงเกียรติ แต่ตัวบัดซบนั้นยังหยิ่งยโสโอหัง! ต่อให้วันนี้มันอาจต้องถูกท่านประมุขลงทัณฑ์ก็จะขอสั่งสอนเจ้าคนไม่รู้ฟ้าสูงแผ่นดินต่าให้ได้ซาบซึ้งไปถึงทรวง ว่ามันยืนอยู่บนดินแดนของผู้ใด!
“พี่ใหญ่ ระวังสาวใช้ของมันด้วย!” หัวหน้าองครักษ์ผู้พลาดท่าเสียทีกัดฟันกระตุ้นเตือน
“ไม่ต้องวิตก ข้าจะบดขยี้นางเอง” เหล่าต้ากล่าวเสียงเย็นเยียบ
มันพอกล่าวจบคำ ก็หยิบฉวยหอกยาวที่แขวนอยู่ข้างอานม้าขึ้นมาสายตาเพ่งมองไ
