เหมือนกับเซี่ยวม่อเกอซึ่งชิงฮวาเสวี่ยเคยเห็นในชุดภาพมายาต่าง ๆ ราวกับว่ามีกลิ่นอายสภาวะที่เป็นธรรมชาติและยากจะบ่งบอกบรรยายชนิดหนึ่งแผ่ซ่านออกมาจากร่างของมัน
นางเฝ้าจับตามองเซี่ยวม่อเกออยู่ตลอดเวลา เซี่ยวม่อเกอไม่ได้ปกปิดร่องรอยของตน เมื่อมันออกจากตัวตึกตระกูลทัง นางก็ติดตามมันมาในทันที
หนิงซินเอ๋อร์อดกระเซ้าเย้าแหย่นางอีกรอบไม่ได้ แต่ยังยินยอมช่วยปกปิดให้แก่นาง พวกนางซึ่งเป็นเพียงไม้ประดับ ไม่ได้ถูกอารักขาอย่างเข้มงวดกวดขันเช่นจีลี่อวี่ สามารถไปไหนมาไหนได้ตามใจปรารถนา
ดังนั้นชิงฮวาเสวี่ยพบเห็นเหตุการณ์ทั้งหมดตั้งแต่ต้น
นางนึกไม่ถึงว่าเซี่ยวม่อเกอจะให้ความสนใจต่อบรรดาอาจารย์ศาสตรามารระดับต่าเหล่านี้ อันว่าขนบธรรมเนียมการชี้แนะสั่งสอนวิชาที่เข้มงวดของเผ่าปิศาจ แม้เทียบกันแล้วเผ่าอสูรของนางจะผ่อนคลายกว่าบ้าง แต่กระทั่งเผ่าอสูรยังไม่เคยมีปรมาจารย์ท่านใดที่เป็นเช่นเซี่ยวม่อเกอผู้นี้
ไม่มีอย่างแน่นอน
ชนชั้นปรมาจารย์มีศักดิ์ฐานะสูงส่ง เหนือล้ากว่าอาจารย์ศาสตรามารระดับต่าเหล่านี้ไม่รู้ว่าเท่าใด แต่ภาพเหตุการณ์อันเหลือเชื่อนี้ก็บังเกิดขึ้นต่อหน้าต่อตานางเอง ทั้งยังบังเกิดขึ้นด้วยน้ามือของเซี่ยวม่อเกอที่นางเฝ้าติดตามค้นหามาโดยตลอด
เมื่อนางกวาดตามองดูสีหน้าเคารพเทิดทูนของบรรดาอาจารย์ศาสตรามารระดับต่าเหล่านั้น ไม่รู้ว่าทำไม หัวใจนางพลันอ่อนยวบอย่างบอกไม่ถูก
นางไม่อาจบอกได้จริง ๆ ว่าเพราะเหตุใด
