เมื่อจั่วม่อเข้าใจว่าสตรีที่ดูสามัญธรรมดานางนั้นอาจมาจากช่วงเวลาก่อนที่มันจะถูกลบความทรงจำเปลี่ยนแปลงรูปโฉม จิตใจของมันก็ไม่อาจสงบลงได้อีก
เนื่องเพราะอีกสามวันให้หลัง มันจะเริ่มหลอมสร้างศาสตรามารอีกครั้ง ‘การคุ้มครอง’ ของตระกูลทังก็คล้ายผ่อนคลายลงไม่น้อยนอกเหนือจากองครักษ์ไม่กี่นายแล้ว เวลาทั่วไปจั่วม่อก็มีเพียงอากุ่ยที่ติดตามอยู่ข้างกายไม่ยอมห่าง
จั่วม่อคือผู้ที่ชาวเมืองปู้โจวล้วนรู้จักกันดี โดยเฉพาะอย่างยิ่งหลังจากที่มันประกาศอย่างโอ่อ่าอาจหาญว่าจะหลอมสร้างศาสตรามารปฐพีเล่มใหม่ มันก็กลายเป็นหัวข้อสนทนาที่ร้อนแรงที่สุดของผู้คนทั้งเบื้องสูงเบื้องต่าในเมืองปู้โจว
ดังนั้นเมื่อจั่วม่อเดินไปตามท้องถนน ผู้คนมักเข้ามาคารวะทักทายมันอยู่เนือง ๆ แน่นอนว่ายังมีพวกที่ลอบชี้มือมายังมันพลางซุบซิบนินทาในระยะไกลอีกด้วย
แต่จั่วม่อไหนเลยจะมีอารมณ์แยแสสนใจคนเหล่านั้น ในจิตใจของมันอัดแน่นไปด้วยความคิดนานัปการ
บางทีมันสมควรหาโอกาสสืบหาความเป็นมาของสตรีนางนั้นดู?
ทันใดนั้นองครักษ์ผู้หนึ่งพลันแนะนำว่า “ต้าเหริน ที่นี่เป็นตลาดวัตถุดิบที่ใหญ่โตที่สุดในเมืองปู้โจว แต่อย่างไรก็ตาม สิ่งของส่วนมากในที่นี้ล้วนเป็นวัตถุดิบสามัญทั่วไปทั้งสิ้น” องครักษ์นั้นกล่าวพลางมีสีหน้างุนงงสงสัยอยู่บ้าง โดยทั่วไปแล้วผู้ที่จะมายังตลาดสำหรับวัตถุดิบสามัญธรรมดามักมีแต่อาจารย์ศาสตรามารระดับต่าเท่านั้น พวกมันขัดสนเงินทอง ไม่มีม๋อ
