้าค่อย ๆ กลับสู่สภาพสงบราบคาบเหมือนเช่นปกติ จนกระทั่งไม่มีสีโลหิตหลงเหลืออยู่ในน้าอีก
ไข่มุกสีเลือดเหล่านี้มัน… …
ขณะที่ทุกผู้คนยังจมอยู่ในห้วงสับสนตะลึงลาน เหล่าไข่มุกสีโลหิตที่ลอยนิ่งอยู่เหนือแม่น้า จู่ ๆ ลอยไปรวมกันในทิศทางของบ่อน้าศาสตรามารชั้นสวรรค์อย่างพร้อมเพรียง
แทบจะในเวลาเดียวกัน สายฟ้าเจิดจ้าลำมหึมาพลันสาดแสงบาดตาในหมู่เมฆ ส่องสว่างไปทั่วแม่น้านรกใต้พิภพ
ภาพเหตุการณ์ที่ชั่วชีวิตไม่อาจลืมเลือนฉายชัดอยู่ตรงหน้าของทุกผู้คน พวกมันแทบลืมหายใจโดยไม่รู้ตัว
ทันใดนั้นเอง เหล่าไข่มุกโลหิตซึ่งล่องลอยปกคลุมน่านฟ้า พลันสาดพุ่งเป็นลูกธนูสีโลหิตส่องสว่าง พาดผ่านแม่น้าอย่างพร้อมเพรียง
ลูกธนูโลหิตหนาแน่นประดุจห่าพิรุณ กรีดเป็นทางยาวเหนือแม่น้าราวกับจะตัดแบ่งแม่น้านรกใต้พิภพออกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย!
ลูกธนูโลหิตทุกดอกล้วนพุ่งตรงไปยังบ่อน้าศาสตรามารชั้นสวรรค์แห่งนั้นอย่างเป็นน้าหนึ่งใจเดียวกัน!
หลายคนยามนี้ใจจดใจจ่อจนลืมหายใจไปแล้ว!
รอจนไข่มุกโลหิตเม็ดสุดท้ายหายลับเข้าไปในบ่อศาสตรามาร พลันบังเกิดเสาลำแดงดุจกระบี่เล่มมหึมาแทงทะลุชั้นเมฆ พวยพุ่งขึ้นสู่ด้านบนในบัดดล
ครืน ครืน!
พื้นปฐพีคล้ายไหววูบ สั่นสะเทือนเลื่อนลั่นอย่างรุนแรง
ภาพเสาลำแสงสีเลือดพุ่งทะลวงฟ้าประหนึ่งกระบี่หยาบหนาหลายสิ้บจั้งเล่มหนึ่ง บันดาลให้ทุกผู้คนแตกตื่นตระหนกจนปากอ้าตาค้าง
สววรค์!
กระบี่แสงมหายักษ์เล่มนั้น… …ถึงกับแทงผ่านช
