ั้นหินหนาสามสิบกว่าลี้ ทะลวงขึ้นสู่ท้องฟ้าเหนือศีรษะของพวกมันจริง ๆ!
สามสิบลี้! แม่น้านรกใต้พิภพแห่งนี้อยู่ลึกลงมาจากพื้นผิวโลกถึงสามสิบลี้!
ภาพเหตุการณ์เขย่าขวัญสะท้านวิญญาณเบื้องหน้านี้ บันดาลให้ทั่วทั้งแม่น้านรกใต้พิภพล้วนหมดสิ้นเรี่ยวแรงจะกล่าววาจา ดินแดนใต้ดินแห่งการหลอมสร้างศาสตราอันกว้างใหญ่กลับกลายเป็นเงียบสงัดดุจป่าช้ายามเที่ยงคืน
และในเวลาเดียวกันนี้เอง เมืองปู้โจวที่เบื้องบนกำลังตกอยู่ในสภาพโกลาหลอลหม่าน
กระบี่แสงสีโลหิตเล่มมหึมาจู่ ๆ ระเบิดออกมาจากใต้พื้นพิภพ แทงทะลวงชั้นเมฆ จู่โจมท้องนภา ไม่ว่าอยู่ในซอกมุมใดของเมือง ล้วนสามารถมองเห็นได้แต่ไกล
มีเพียงคนตาบอดเท่านั้นที่มองไม่เห็นภาพอันตระการตานี้
จีลี่อวี่เพ่งตาคู่งามมองดูฟงซิ่นจื่อผู้มีท่าทีผ่อนคลายสบายใจ แล้วกล่าวเสียงเย็นชาอย่างไม่สบอารมณ์ “เจ้าไฉนดูคล้ายมีเวลาว่างด้วยเป็นไร วันนี้ไม่ออกไปดื่มสุรากับผู้คนแล้วหรือ?”
ฟงซิ่นจื่อหัวร่อเสียงดังกังวาน “บางครั้งข้าก็ต้องพักผ่อนถนอมร่างกายบ้าง”
“อย่าได้ลืมเลือนภาระหน้าที่ของเรา” จีลี่อวี่ยิ้มเย็น “พวกเรายังเสาะหาเซี่ยวม่อเกอไม่พบเลย!”
“ไม่ต้องร้อนใจไป” ฟงซิ่นจื่อโบกมืออย่างเกียจคร้าน
“ไม่ต้องร้อนใจ?” จีลี่อวี่สุ้มเสียงแหลมสูงขึ้นทันที บนใบหน้างามพิลาสสุดเปรียบปานปรากฏเพลิงโทสะรุนแรง “เจ้ากำลังบอกให้ข้าไม่ต้องร้อนใจ? จะไม่ให้ข้าร้อนใจได้อย่างไร นี่มันตั้งกี่วันเข้าไปแล้ว หน่วย
