วยสีหน้าเหลือเชื่อ
เมื่อเสาลำแสงสีเลือดระเบิดออกมาจากใต้พื้นโลก พ่อบ้านปิศาจวัยกลางคนแห่งศาลาสมบัติหายากผู้กำลังจิบชาอย่างสบายอารมณ์ต้องสีหน้าแปรเปลี่ยนอย่างฉับพลัน ร่างหายวับไปจากที่ในชั่วพริบตาเดียว
“ศาสตรามารปฐพี!”
มันพอเห็นเสาลำแสงสีเลือดแทงทะลวงขึ้นสู่ท้องนภา อดร้องตะโกนอย่างตื่นตะลึงไม่ได้
หากนับจากประสบการณ์รอบรู้ในด้านศาสตรามาร พ่อบ้านผู้นี้ยังเหนือล้ากว่าฟงซิ่นจื่อไม่รู้ว่ากี่ขุม ศาสตรามารที่เคยผ่านมือของมันมีจำนวนนับไม่ถ้วน ตั้งแต่แวบแรกที่มองเห็นเสาลำแสงสีโลหิตต้นนั้นก็บอกได้ทันทีว่าเป็นเรื่องราวใด มันยังช่าชองชำนาญเกี่ยวกับศาสตรามารปฐพีทั้งหนึ่งร้อยแปดเล่มเป็นอย่างดี ยอดศาสตรามารทั้งหนึ่งร้อยแปดเล่มแม้ว่ามันไม่เคยพบเห็นครบถ้วนด้วยสายตาตัวเอง แต่นับว่าจดจำลักษณะเฉพาะและกลิ่นอายสภาวะของศาสตรามารปฐพีแต่ละเล่มได้ขึ้นใจ
กลิ่นอายสภาวะอันแปลกพิสดารที่มาจากเสาลำแสงสีโลหิตต้นนี้ ผิดแผกแตกต่างจากศาสตรามารปฐพีทั้งหมดที่มันรู้จักอย่างสิ้นเชิง
มันอาศัยอยู่ในเมืองปู้โจวยี่สิบกว่าปี สนิทสนมคุ้นเคยกับทุกสิ่งทุกอย่างในที่แห่งนี้ดี ดังนั้นเมื่อสังเกตเห็นตำแหน่งที่บังเกิดเสาลำแสงสีโลหิตต้นนั้น ถึงกับตะลึงงันไปทันที
นั่นมิใช่ตำแหน่งที่ตั้งของแม่น้านรกใต้พิภพหรอกหรือ?
ทันใดนั้นจู่ ๆ มันก็นึกถึงใบหน้าอ่อนเยาว์อันสามัญธรรมดาซึ่งเต็มไปด้วยสีหน้าเชื่อมั่น ควาดคิดหนึ่งวาบขึ้นในใจดุจสายฟ้าฟาด ถึง
