ายกลยันต์ แต่กระนั้นทอดตาทั่วแดนปืศาจ ผู้ที่ล่วงรู้ศาสตร์วิชาแผนผังปิศาจสามารถเรียกได้ว่าเป็นผู้รอบรู้ ซึ่งมีจำนวนเพียงน้อยนิด
เรื่องนี้อาจเกี่ยวข้องกับมุมมองที่ชนเผ่าปิศาจมีต่อศาสตรามารของพวกมัน
ศาสตร์วิชาหลอมสร้างศาสตรามารโดยทั่วไปมักเรียบง่ายและหยาบกระด้าง แต่มีอยู่สิ่งหนึ่งมี่ซิวเจ่อไม่อาจเทียบเคียงได้ นั่นก็คือวัตถุดิบวัตถุดิบที่ใช้หลอมสร้างศาสตรามารมักจะต้องเป็นส่วนหนึ่งในร่างกายของปิศาจตนนั้นเอง ยกตัวอย่างเช่นขนนกหรือกรงเล็บของตัวเอง ดังนั้นศาสตรามารแม้หลอมสร้างด้วยวิธีหยาบ ๆ แต่หลังจากผ่านการกลั่นเกลาอย่างต่อเนื่องไม่เว้นแต่ละวัน ผนวกกับความสัมพันธ์อันเนื่องมาจากเป็นส่วนหนึ่งในร่างกายของตน ศาสตรามารจึงมักเป็นประดุจแขนขาที่แท้จริงของปิศาจผู้ใช้เอง
ทว่านั่นเป็นเพียงศาสตรามารชั้นธรรมดาทั่วไปเท่านั้น
แต่ยอดศาสตรามารชั้นสูงเช่นศาสตรามารปฐพี กลับมิได้หลอมสร้างง่ายดายถึงเพียงนั้น
ในบรรดาศาสตรามารปฐพีทั้งหนึ่งร้อยแปดเล่ม นอกเหนือจากศาสตรามารไม่กี่เล่มที่หลอมสร้างขึ้นโดยตัวผู้ใช้เอง อย่างเช่นกระบี่ลิ้นปลาหลีเขียว ส่วนใหญ่ล้วนหลอมสร้างขึ้นด้วยฝีมือของปรมาจารย์ศาสตรามาร
สำหรับเหล่าปรมาจารย์ศาสตรามาร การหลอมสร้างศาสตรามารชั้นปฐพีสักเล่มเป็นเป้าหมายสูงสุดในชีวิตของพวกมัน ส่วนศาสตรามารนภาทั้งสิบสองเล่มนั้น ผู้สร้างล้วนเป็นยอดปรมาจารย์ศาสตรามารที่มีความสำเร็จสูงสุดในยุคสมัยของพวกมัน นามแต
