ลับพุ่งเข้าใส่เขาโดยไม่มีปี่มีขลุ่ย
“พล่ามมากนัก เจ้าคู่ควรกับเพลิงกลืนสรรพสิ่งเรอะ?”
ซูเฉินคำราม เย้ยหยันอย่างไม่ไยดี
หมัดของเขาทะลวงมาถึงเบื้องหน้าเล่ยหมิงภายในพริบตา
แม้เขาจะฝึกฝนเคล็ดวิชากายาโกลาหลได้เพียงขั้นแรก มันก็ทำให้ร่างกายของเขาเปลี่ยนแปลงไปอย่างมหาศาล พละกำลังมหาศาลทะลุขีดจำกัดไปไกลหลายเท่า
นี่คือพลังของกายาโกลาหล!
“เจ้าหาเรื่องตาย!”
เล่ยหมิงเดือดดาลสุดขีด
ตูมม!!
ปราณแท้พวยพุ่งออกจากร่าง ราวกับฟ้าร้องฟ้าผ่า หมัดสายฟ้าฟาดสะท้านฟ้า ถูกปลดปล่อยออกมาอย่างดุดัน
นี่คือ หมัดพายุอัสนีวิชายุทธ์ระดับดินขั้นสูง! เคยใช้สังหารศัตรูระดับกึ่งราชายุทธ์มาแล้ว!
ตูม!
ตูม!
ตูม!
สองเงาร่างปะทะกันกลางอากาศ หมัดต่อหมัด พลังกระแทกฟาดฟันมิติเสียดังครืน ๆ
แสงหมัดสาดส่องเต็มห้องโถง แรงปะทะท่วมท้นจนน่าหวาดกลัว!
“ฮ่าฮ่าฮ่า! เยี่ยม! เยี่ยมมาก!”
ซูเฉินหัวเราะลั่นด้วยความสะใจ เขายิ่งสู้ยิ่งคึก หมัดพุ่งรวดเร็วดั่งสายฟ้า แรงสะเทือนกระแทกกระบวนฝ่ามือของเล่ยหมิงอย่างต่อเนื่อง
เลือดลมเดือดพล่าน ดวงตาซูเฉินเป็นประกาย แววตาเต็มไปด้วยความฮึกเหิม
เล่ยหมิงกลับหน้าซีดเล็กน้อย ถึงจะดูเหมือนสูสี แต่ในใจเขากลับหวั่นไหวอย่างรุนแรง
แขนทั้งสองข้างเริ่มชา ปราณในกายเริ่มรวน แม้แต่หมัดพายุอัสนีที่ทรงพลัง ยังเริ่มแสดงอาการร่วงโรย
หากปล่อยไว้อย่างนี้ เขาอาจเป็นฝ่ายพ่ายแพ้ในไม่ช้า!
ทำไม…ถึงมีอสูรเช่นนี้ในดินแดนกันดารอย่างอ
