ไม่ทันจะรู้ตัว พลันถูกตบใส่ใบหน้าอย่างถนัดถนี่ เพียะร่างปลิวลิ่วไปราวกับถูกแรดคลั่งพุ่งชนเข้าเต็มรัก ก่อนจะร่วงฟาดฟื้นสติดับวูบไปทันควัน
ความสามารถในการควบคุมพลังทั้งสามของจั่วม่อรุดหน้าก้าวไกลเช่นเดียวกันกับการควบคุมสังขารปิศาจที่เหนือล้ากว่าเดิมมาก
ร่างของมันหายวับดุจเงาผี แล้วปรากฏขึ้นตรงหน้านักบู๊องครักษ์อีกผู้หนึ่ง มือซ้ายตวัดตบ เงาฝ่ามือประดุจแส้ หวดฟาดใส่ใบหน้าตะลึงงันอย่างถนัดถนี่
อีกร่างหนึ่งปลิวลิ่วไปดุจว่าวสายป่านขาด!
ร่างของจั่วม่อวูบไหวไปมาไม่หยุดยั้ง รวดเร็วดุจสายฟ้าแลบ
เพียงชั่วกะพริบตาเดียว ไม่มีนักบู๊องครักษ์คนใดยังยืนอยู่ได้ ทั่วบริเวณเงียบสงัดเสมือนตาย การต่อสู้ที่ยังไม่ทันจะเห็นชัดตาเมื่อครู่ ขู่ขวัญผู้คนจนตระหนกตกใจกันถ้วนหน้า
นายน้อยผู้นั้นหน้าขาวซีดเหมือนแผ่นกระดาษ “ข้า… … ข้ามาจากตระกูลจี้แห่งอาณาจักรเวิ้งฟ้า … … เจ้า เจ้า… …เจ้า… …”
“เจ้าล่วงรู้ฉายานามของข้าหรือไม่?” จั่วม่อกลับถามอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย พลางเดินตรงเข้าหานายน้อยผู้นั้น
“ฉายานาม… …ฉายานามอันใด?” นายน้อยที่เวทนาทำท่าราวกระต่ายตื่นกลัว
“ผีดิบจอมลอกคราบ!” จั่วม่อแสยะยิ้ม
อ๊าก!
นายน้อยเป็นลมล้มพับไปด้วยความหวาดกลัวเกินเหตุ
ถึงกับขวัญอ่อนปานนี้เชียว จั่วม่อสั่นศีรษะอย่างระอาใจ แล้วสืบเท้าเข้าไปหยุดอยู่ข้างกายนายน้อยตระกูลจี้ ด้วยฝีมือที่หมดจดและชำนาญการ ทำการปลดทรัพย์สินของพวกมันจนเกลี้ยงเกลา
ไม่ว่า
