ียงยะเยียบเย็นชากรีดร้องขึ้น
“นายน้อย ผู้น้อยนึกออกแล้ว หลายวันก่อนคฤหาสน์ของเราถูกโจรลักเล็กขโมยน้อยลอบเข้าไปขโมยของ ศาสตรามารมากมายหายสาบสูญไป อาวุธเกอสวรรค์ครามเป็นหนึ่งในศาสตรามารเหล่านั้น!”
ผู้ที่เอ่ยออกมาเป็นหนึ่งในกลุ่มนักบู๊องครักษ์ของนายน้อยผู้นั้นดวงตามันทอแววละโมบซึ่งไม่อาจปกปิดซ่อนเร้นได้
นายน้อยที่กำลังพิโรธเดือดดาลพลันเข้าใจความนัย รีบแค่นเสียงอย่างเย็นชา “ไม่ต้องแปลกใจเลยว่าข้าไฉนรู้สึกว่าศาสตรามารเหล่านี้ดูคุ้นตานัก ที่แท้เป็นสมบัติในคฤหาสถ์ของข้าเอง! พวกเรา รีบจับโจร!”
เหล่านักบู๊องครักษ์เข้ารายล้อมจั่วม่อโดยพลัน
จั่วม่อสีหน้ายังคงสงบราบเรียบ แต่ลอบประหลาดใจอยู่บ้าง นึกไม่ถึงว่าจะต้องมาเผชิญกับเรื่องไร้สาระเช่นนี้ ในตอนนี้เองมันพลันตรวจพบการเคลื่อนไหวภายในบ้าน เขิงเหลียนเอ๋อร์เสร็จสิ้นการฝึกฝีมือของนางด้วยดี
จั่วม่อละวางศีลธรรมส่วนเสี้ยวสุดท้ายในใจลงทันที
มันยิ้มกว้าง เผยฟันขาวสะอาดสองแถว กล่าวปนหัวร่อว่า “ไม่กี่วันก่อน หัวขโมยบางคนที่ลอบเข้าไปในที่พักของข้า หยิบฉวยทรัพย์สินของข้าไปมากมายทีเดียว ที่แท้เป็นเจ้านี่เอง!”
เหล่านักบู๊องครักษ์ล้วนมีสีหน้าตะลึงลาน พวกมันเคยแต่วางแผนใส่ร้ายป้ายสีผู้อื่นหลายครั้งหลายหน ไหนเลยมีผู้ใดกล้าใส่ร้ายป้ายสีพวกมันด้วย นี่ถือเป็นครั้งแรกเลยทีเดียว
ยังไม่ทันที่พวกมันจะได้มีปฏิกิริยาใด ร่างเบื้องหน้าพวกมันพลันหายวับไป
นักบู๊ผู้หนึ่งยัง
