นเอ๋อร์กำลังอยู่ในช่วงเวลาสำคัญในการฝึกฝีมือของนาง
เสียงเอะอะที่ภายนอกไม่มีทีท่าว่าจะหยุดยั้งลงเลย กลับยิ่งโหวกเหวกโวยวายเสียงดังกว่าเดิม
จั่วม่อตวัดมือวูบ ซัดเวทวิชาผนึกเสียงไปยังห้องหับของเขิงเหลียนเอ๋อร์ จากนั้นก้าวเดินออกไปชมดู
เปิดประตูด้านหน้า มันเห็นกลุ่มคนรายล้อมเป็นวงอยู่ภายนอก ตรงกลางวงคล้ายมีเด็กหนุ่มผู้หนึ่ง กับผู้คนกลุ่มใหญ่
“ข้าบอกแล้วว่าไม่ขายให้แก่เจ้า!” เด็กหนุ่มร้องตวาดด้วยสีหน้าโกรธขึ้ง ขยุ้มจับก้อนหินที่อยู่ในมือแนบแน่น
“ฮ่าฮ่าฮ่า เจ้าไม่ขายเช่นนั้นรึ? เหยียมิได้มีความอดทนพอที่จะมาหยอกล้อเล่นกับเจ้า ต่อให้เจ้าไม่อยากขาย เจ้าก็ต้องขาย!” ผู้กล่าววาจาเป็นบุรุษหนุ่มในอาภรณ์หรูหรา สีหน้าเย่อหยิ่งลำพอง หมุนควงไม้เท้าสั้นด้ามหนึ่งเล่นอยู่ในมือ ไม้เท้าสั้นด้ามนั้นฝังไว้ด้วยอัญมณีล้าค่าละลานตามองปราดเดียวก็ทราบว่ามีค่าควรเมือง
นักบู๊องครักษ์กลุ่มหนึ่งห้อมล้อมเด็กหนุ่มที่ขายก้อนหินไว้ตรงกลางในสายตามีแต่ความดุร้ายหมายขวัญ
จั่วม่อไม่มีความคิดผดุงความยุติธรรม หากเป็นเวลาอื่น มันก็คร้านจะเหลือบตามองซ้าสอง จนใจที่ยามนี้เขิงเหลียนเอ๋อร์อยู่ในช่วงขั้นตอนสำคัญ หากปล่อยให้นางถูกรบกวน อาจเกิดปัญหายุ่งยากขึ้นได้
แต่รอจนสายตาของมันกวาดผ่านก้อนหินเจ้าปัญหาก้อนนั้น จั่วม่อม่านตาพลันหดแคบลงทันควัน
หินก้อนนั้นมีขนาดประมาณตะกร้าใบหนึ่ง เป็นสีฟ้าหมดจดทั้งก้อนทว่ามีเส้นสีแดงเลือดแผ่กระจายไป
