กาลเวลาดูเหมือนเนิ่นช้าลงอย่างฉับพลัน ในสายตาของจั่วม่อ ริ้วแสงที่แปรสภาพมาจากดอกบัวกลับชาติทลายปรภพนั้นเชื่องช้าเป็นอย่างยิ่งตุบ ตุบ ตุบ เสียงหัวใจของมันเต้นดังสะท้อนอยู่ในโสตประสาทของตน ไดยินถนัดชัดเจน
จั่วม่อไม่เคยตึงเครียดกังวลมากเท่านี้มาก่อน มันเฝ้ามองอากุ่ยอย่างใกล้ชิด
ทันใดนั้น อากุ่ยเปล่งแสงสีม่วงเจิดจ้า พลังเทพอันแปลกประหลาดและมืดมนระเบิดวาบอย่างกะทันหัน
จั่วม่อสะท้านขึ้นทั้งร่าง กระชับมืออากุ่ยตามสัญชาตญาณ พลังเทพของมันปะทุออกมาปัดป้องพลังเทพของอากุ่ย การกระทำนี้เป็นไปตามจิตใต้สำนึก ไม่ได้มาจากใจจริงของจั่วม่อ
ประกายแสงสีม่วงสว่างไสวครอบคลุมในม่านสายตาของจั่วม่อ ภาพเบื้องหน้ามันแปรเปลี่ยนไปทันควัน
ในความว่างเปล่าเวิ้งว้างอันไร้ที่สิ้นสุด
เห็นดรุณีน้อยนางหนึ่งนั่งนิ่งงันอยู่ในความเวิ้งว้างว่างเปล่า ร่างกายถูกรัดพันด้วยโซ่สีม่วงเจ็ดเส้น แต่ละเส้นหยาบหนาเท่าลำแขนบุรุษ ยืดยาวหายไปในความเวิ้งว้างคนละทิศละทาง
ดรุณีน้อยสวมชุดสีขาวสะอาดสะอ้าน ไร้ฝุ่นธุลีแปดเปื้อน นางเพียงนั่งนิ่งงัน ใบหน้าไม่มีร่องรอยของความเจ็บปวดใด
จั่วม่อใจสั่นระทึก จดจำดรุณีน้อยนางนี้ได้ในบัดดล… อากุ่ย!
แม้ว่ามันเพิ่งจะเคยเห็นใบหน้างามพิลาสอย่างไร้ที่ตินี้เป็นครั้งแรกจั่วม่อยังคงจดจำอากุ่ยได้ทันทีตั้งแต่แรกเห็น
เรือนผมดำขลับยาวสยายดุจม่านน้าตก คลี่คลุมลาดไหล่อันบอบบางผมด้านหน้าที่ตัดเรียบเผยให้เห็นร่องรอยหมด
