นาดนี้
“จวินจื่อหลิง? เจ้ามาทำอะไรที่นี่? แล้วซูเฉินอยู่ที่ไหน?”
สีหน้าเจียงอวิ๋นเหอเปลี่ยนไป เอ่ยเสียงเย็น
ก่อนหน้านี้เขาคิดว่าซูเฉินกับจวินจื่อหลิงน่าจะยังติดอยู่ในค่ายกล หรือไม่ก็ถูกค่ายกลคร่าชีวิตไปแล้ว แต่กลับปรากฏว่าจวินจื่อหลิงมาอยู่ที่นี่
เขามองไปยังร่างในกลุ่มแสง พลันก็แน่ใจขึ้นมาทันที
“ซูเฉิน?! แย่แล้ว! ศิษย์พี่เล่ย ชายคนนั้นจะต้องเป็นซูเฉินแน่! ไม่รู้ว่าพวกมันเข้ามาก่อนพวกเราได้อย่างไร ซูเฉินต้องกำลังรับมรดกนักบุญอยู่แน่ รีบสังหารมันเสีย!”
เจียงอวิ๋นเหอเอ่ยเร่ง
“กล้าชิงโอกาสของข้า? เจ้าหาเรื่องตาย!”
แววตาเล่ยหมิงเปี่ยมไปด้วยเจตนาฆ่า เสียงเอ่ยเย็นเฉียบ
ตูม!
พลังปราณน่าสะพรึงพลันปะทุออกจากร่าง เขาชกหมัดหนึ่งออกไปทันที ราวกับตะวันเจิดจ้าแหวกฟ้า หมายจะบดขยี้ซูเฉินให้แหลก!
“เปิดค่ายกล!”
จ้าวซวี่สัมผัสความผิดปกติมานานแล้ว พอเห็นเล่ยหมิงลงมือก็รีบตะโกน
ตูม!
แสงสว่างลุกโชน รูนมากมายเรืองแสงกลางอากาศ ก่อตัวเป็นม่านพลังค่ายกลครอบคลุมซูเฉินและหลินชิงชิงเอาไว้
นี่คือค่ายกลที่จ้าวซวี่วางไว้ล่วงหน้าเผื่อเหตุฉุกเฉิน
“คิดจะหยุดข้าด้วยค่ายกลกระจอกนี่อะหรอ? แตกไปซะ!”
แววตาเล่ยหมิงมีแต่ความดูแคลน แสงหมัดสว่างขึ้นเรื่อย ๆ ปรากฏภาพเงาของตะวันหกลูก พลังกำปั้นซัดใส่ม่านค่ายกล
เปรี๊ยะ!
ม่านค่ายกลแตกร้าว ก่อนจะระเบิดออกในทันที
“คุณหนูจวิน… เขาใช้ผนึกหัตถ์สุริยันเก้าชั้นฟ้าของนิกายเทพสุริยันเก้าช
