ะทั่งมันเองในยามนี้ยังสามารถกระทำได้เช่นกัน
ผูเยามองเหยียดมันอย่างเย็นชา “อันที่จริงด้วยนิสัยใจคอของเจ้า ไม่เหมาะสมต่อการเคลื่อนไหวในเงามืด แต่น่าเสียดายที่ในฝ่ายอสูรหลงเหลือแต่เจ้าเพียงผู้เดียว ดังนั้นจึงต้องปล่อยให้เจ้าได้กำไรไป เรื่องนี้ข้าจะไม่ถือสา แต่หากเจ้าทำให้แผนการของข้าพังพินาศ ข้าจะริบสิ่งที่มอบให้แก่เจ้ากลับคืนมาทั้งหมด พร้อมด้วยดอกเบี้ยอย่างสาสม”
ถ้อยคำอันเย็นเยียบของผูเยาบันดาลให้โหยวฉินเลี่ยถึงกับตัวสั่นระริก มันทราบดีว่าดอกเบี้ยคือสิ่งใด …ชีวิตของมันเอง
เมื่อได้รับสืบทอดมรดกเคล็ดวิชา มันย่อมทราบดีว่าเหล่าผู้คนที่เคลื่อนไหวอยู่ในมืดโหดเหี้ยมอำมหิตถึงเพียงไหน
“กลับไปยังคุกอันบัดซบนั่นจะมีประโยชน์อันใด?” โหยวฉินเลี่ยถามเสียงแหบแห้ง มันในที่สุดก็ยอมถอย
“จุ๊จุ๊ เจ้าต้องเปลี่ยนวิธีคิดเสียก่อน” ดวงตาสีเลือดของผูเยาลึกล้าดุจไร้ก้นบึ้ง กล่าวด้วยน้าเสียงเย้ยหยันเล็กน้อย “สำหรับจอมบงการในโลกมืดคุกเป็นสถานที่ซึ่งยอดอัจฉริยะในสารพัดสาขามารวมตัวกัน ทั้งขุนโจรจอมวางแผน คนดุร้าย จอมหลอกลวง จอมคดโกง แต่ละคนล้วนแล้วแต่มีพรสวรรค์อันยิ่งใหญ่!”
“ตัวบัดซบเหล่านั้นล้วนเป็นคนชั่วร้าย!” โหยวฉินเลี่ยอดโต้แย้งไม่ได้
“แล้วเจ้าเป็นคนดีเช่นนั้นรึ? คนดีเยี่ยงเจ้าไฉนอยู่ในคุกด้วยเล่า? พวกมันจะเป็นคนดีหรือคนชั่วหาได้สลักสำคัญไม่ สิ่งที่สำคัญก็คือ พวกมันล้วนแล้วแต่เป็นศัตรูของสภาผู้อาวุโส” ผูเยาสุ้
