จั่วม่อรู้สึกว่าน่าประหลาด
สองโจรเฒ่าหัวโล้นมักมาท้าสู้อยู่เนือ งๆ … ไม่ใช่ นี่ไม่ถูกต้อง พวกมันทั้งสองเป็นยอดยุทธ์ด่านฝ่านซู เจ้าไม่อาจใช้คำ ‘ท้าสู้’ ต่อปลาเล็กปลาน้อยเช่นจั่วม่อได้
สองโจรเฒ่าหัวโล้นทำตัวประหนึ่งเมือกเหนียว เกาะติดแน่นกับพวกจั่วม่ออยู่ตลอดเวลา ไม่ปล่อยให้พวกมันได้พักผ่อน ทุกวันเป็นต้องประมือกันสามรอบห้ารอบ ราวกับว่าจั่วม่อติดหนี้ม๋อเป้ยพวกมันก็มิปาน!
จั่วม่อขบคิดไม่เข้าใจว่าสองโจรเฒ่าหัวโล้นมีเจตนาใด แต่เมื่อเป็นเช่นนี้ก็นับว่าตรงตามความตั้งใจของมันด้วย จุดมุ่งหมายของมันคือล่อสองโจรเฒ่าหัวโล้นออกมาให้ไกล เพื่อเปิดโอกาสให้กงซุนชากับเปี๋ยหาน จั่วม่อเดิมทียังเฝ้ากังวลว่าสองโจรเฒ่าหัวโล้นนี้จะล้มเลิกความตั้งใจ จนหวนกลับไปช่วยเจียงเจ๋อจัดการกับกองทัพของพวกมัน
ในเมื่อพวกเจ้าต้องการต่อสู้ ข้าก็พร้อมจะน้อมสนองให้สมใจ!
แต่ยิ่งประมือกันมากครั้งเท่าใด ความรู้สึกประหลาดในใจจั่วม่อยิ่งเพิ่มพูนขึ้นทุกขณะ รอจนมันสบโอกาส มีเวลาว่างช่วงสั้น ๆ จั่วม่อรีบเข้าไปสอบถามความเห็นของผูเยาในทะเลแห่งจิตสำนึกทันที
“พวกมันคิดใช้เจ้าเป็นบันไดเพื่อบรรลุความเข้าใจในพลังเทพ” ผูเยากลอกกลิ้งถึงเพียงไหน เพียงมองปราดเดียวก็ทราบจิตเจตนาแท้จริงของสองยอดยุทธ์จากวัดเสวียนคง
จั่วม่อในที่สุดค่อยเข้าใจ ต้องแค่นหัวร่อเย็นเยียบ
ที่แท้เป็นเช่นนี้เอง จะดูแคลนกันเกินไปแล้ว เสี่ยวม่อเกอมิได้ใช้เป็นแต่พลังเทพเสียเ
