“ศิษย์น้อง!” เสียงตวาดของจี้เจิ้งประดุจฟ้าผ่ากลางแจ้ง เปล่งออกมาด้วยวิชาลับของวัดเสวียนคง ‘เสียงคำรามแห่งนิพพาน’ จี้เจิ้งพบเห็นบางอย่างผิดท่า ไต้เทามิได้ถือกำเนิดจากวัดเสวียนคง หากเทียบกับจี้เจิ้งแล้วพื้นฐานของมันนับว่ายังคงอ่อนแอกว่ามาก จิตพุทธะของมันไม่มั่นคงมากพอ หากจี้เจิ้งปล่อยให้มันเตลิดไปมากกว่านี้ อาจส่งผลกระทบต่อจิตใจของมันอย่างรุนแรง ซึ่งแน่นอนว่าจะก่อเกิดเป็นจุดอ่อนในจิตพุทธะตลอดไป อาจเป็นเหตุให้ในภายภาคหน้าไต้เทายากจะก้าวหน้าในวิถีบำเพ็ญเพียรอีก
ร่างพิโรธโกรธกริ้วของไต้เทาหยุดชะงักในบัดดล ดวงตาแดงฉานของมันฟื้นคืนสติสัมปชัญญะ
ชั่วอึดใจให้หลัง ไต้เทาสงบใจลงอย่างสมบูรณ์ สีเลือดในดวงตาเลือนหายไปสิ้น
“ขอบคุณศิษย์พี่ช่วยเหลือ!” ไต้เทากล่าวอย่างสำนึกขอบคุณ หากมันบังเกิดจิตมารเข้าแทรก ต่อไปจะเกิดปัญหาใหญ่ตามมาอย่างไม่รู้จักจบสิ้น
จี้เจิ้งสั่นศีรษะน้อย ๆ “เราเป็นศิษย์พี่ศิษย์น้องร่วมสำนัก อย่าได้เกรงอกเกรงใจไป”
มันหันเหสายตามองไปในทิศทางที่คนทั้งสามหนีหายไป สุ้มเสียงเคร่งเครียดอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน “สามคนนี้ฝีมือร้ายกาจยิ่ง พวกมันแต่ละคนแทบจะเทียบชั้นได้กับฝ่านซู ลงมือประสานกันได้อย่างแนบเนียนไร้ที่ติ กลอกกลิ้งประเปรียว ทั้งยังมีของวิเศษชั้นเลิศ คิดรับมือพวกมันไม่ง่ายเลย”
ไต้เทารู้สึกหวาดหวั่นไม่คลาย “อาวุธวิเศษของเซี่ยวม่อเกอทรงอานุภาพเป็นอย่างยิ่ง! กงล้อจำแลงห้าธาตุของข้าไม่อ
