โจมศิษย์พี่จี้เจิ้ง มันแทนที่จะตื่นตระหนก กลับลอบแย้มยิ้มเย็นเยียบ คนเหล่านี้ไยมิใช่แส่หาที่ตาย!
“พลังเทพ! มีเพียงเท่านี้เอง?” จี้เจิ้งดวงตาทอแววผิดหวังวูบหนึ่ง
เสากระทุ้งเมืองอีกาทองคำแม้ทรงพลานุภาพ แต่ยังห่างไกลจากพลังอำนาจที่มันคาดหวังเอาไว้มาก หรือว่าแท้ที่จริงแล้วพลังเทพก็ไม่ได้มีพลังมากมายอันใด?
หากมีเพียงเท่านี้ เช่นนั้นพลังเทพก็หาได้ร้ายกาจดังคำล่าลือไม่… …
ความคิดนี้พอบังเกิดขึ้นในใจของจี้เจิ้ง ดวงตาพลันสาดประกายวาบเห็นประกายแสงเย็นเยือกสายหนึ่งแล่นวาบมาตามต้นเสาของเสากระทุ้งเมืองอีกาทองคำอย่างแยบคาย แทงใส่ใบหน้ามันอย่างเหนือความคาดหมาย
ลำแสงสายนี้ตามติดเบื้องหลังเสากระทุ้งเมืองอีกาทองคำอย่างกระชั้นชิด ถูกอำพรางอยู่ภายใต้แสงสีทองเจิดจ้าบาดตา ซ่อนเร้นจากสายตาของมันอย่างสมบูรณ์
ทว่าจิตแห่งเซนของจี้เจิ้งหนักแน่นไม่แปรผัน ความคิดพอบังเกิด มันก็สามารถตอบโต้ในบัดดล
หมอกสีเทากลุ่มหนึ่งพลันพวยพุ่งออกมาจากลูกประคำที่แขวนห้อยอยู่ตรงทรวงอก เข้าสกัดกั้นประกายจันทร์เสี้ยวอย่างทันท่วงที แสงจันทร์เย็นเยือกเมื่อฟาดฟันใส่กลุ่มหมอกเทา พลันหยุดกึกลงอย่างกะทันหันท่ามกลางกลุ่มหมอกเทารางเลือน แก่นแท้จันทร์เสี้ยวอันเย็นเยียบกลับกลายเป็นสงบนิ่งไร้พิษสง
อาวุธเวทระดับแปด… ลูกประคำกิเลสโลกิยะ!
ลูกประคำพวงนี้หลอมสร้างขึ้นจากกิเลสปุถุชนที่มันตัดออกจากใจระหว่างที่บำเพ็ญจิตแห่งเซน อาวุธเวทชิ้นนี้เชื่อมโ
