สุนัขเนตรกระจกที่วิ่งนำไปเบื้องหน้าอย่างมั่นอกมั่นใจ จู่ ๆ ก็กรีดร้องโหยหวน วิ่งโซซัดโซเซ แล้วสะดุดล้มคว่าลงบนพื้น
ฮุยเป่าตะลึงงันไปชั่ววูบ จากนั้นรีบวิ่งเข้าไปคุกเข่าตรวจดูสุนัขเนตรกระจก
สุนัขเนตรกระจกนอนแน่นิ่งอยู่บนพื้น ไม่หลงเหลือกลิ่นอายชีวิต ฮุยเป่าใบหน้าขาวซีด ถ้อยคำหนึ่งผุดพลุ่งขึ้นในใจ …หลุมพรางกับดัก!
ฝ่ายตรงข้ามถึงกับขุดหลุมพรางวางกับดักไว้ตามทางด้วย!
ฮุยเป่าพลันรู้สึกว่าคราครั้งนี้ประสบความยุ่งยากอยู่บ้าง คนทั่วไปเวลาที่เร่งรีบหลบหนีหรือมีจุดมุ่งหมายเบื้องหน้า แทบจะไม่มีผู้ใดยินยอมเสียเวลาขุดหลุมพรางวางกับดัก มีเพียงมือเก่าอันเผ็ดร้อน กลอกกลิ้งและร้ายกาจเท่านั้น ที่จะระมัดระวังตัวและเจ้าเล่ห์แสนกลจนน่าสะพรึงกลัวถึงระดับนี้
ยอดฝีมือ!
ฮุยเป่าไม่ปริปาก แต่ยืดตัวตรง จิตวิญญาณการต่อสู้อันเข้มข้นแผ่ซ่านออกมาจากร่างเตี้ยเล็กของมัน
แม้ว่าศักดิ์ฐานะในสำนักของมันไม่ได้สูงส่งอันใด แต่มันยังคงถือดีในฝีมือของตน หลายปีมานี้มันไม่เคยทำงานผิดพลาดมาก่อน ยอดฝีมือที่เหนือล้าเช่นนี้กลับสะกิดถูกความทระนงถือดีของมันเข้า
“เป็นเรื่องราวใด?” ไต้เทามองดูสุนัขเนตรกระจกที่ทอดร่างเป็นซากศพ เอ่ยปากถามอย่างสนใจ
“ผู้อื่นวางกับดักเอาไว้” ฮุยเป่ากล่าวเสียงหนักอึ้ง ในดวงตาทอแววปวดร้าววูบ การฟูมฟักเลี้ยงดูสุนัขเนตรกระจกไม่ใช่เรื่องง่ายดาย และนี่เป็นเพียงตัวเดียวที่มันมี
“กับดัก?” ไต้เทาตกตะลึง “หรือว่าพวก
