มันล่วงรู้แล้วว่ามีคนติดตามพวกมันมา?”
“เรื่องนี้ผู้น้อยไม่แน่ใจ” ฮุยเป่าสั่นศีรษะ “กับดักเหล่านี้ไม่ค่อยมีพลังมากนัก ส่วนมากจะใช้กับสัตว์ปราณสะกดรอยที่ไม่ค่อยแข็งแรง สำหรับยอดฝีมือที่ช่าชองชำนาญ ไม่ว่าไปยังที่ใดก็มักจะติดนิสัยวางกับดักเช่นเดียวกันนี้ไว้เบื้องหลังเสมอ หากคนเหล่านี้เตรียมการรับมือการไล่ล่าติดตามจริง สมควรใช้กับดักที่มีพลังมากกว่านี้”
ไต้เทาเข้าใจความหมายในใจของมัน สิ่งที่ฮุยเป่ากล่าวมานับว่าสมเหตุสมผล
แต่สิ่งที่พวกมันไม่ทราบก็คือ จั่วม่อรู้ดีว่าผู้ไล่ล่ามันคือชนชั้นฝ่านซูกับดักอันใดจึงจะสะกิดผิวฝ่านซูได้กันเล่า? ความคิดที่ไม่ตรงกับความจริงนั้นถูกมันโยนทิ้งไปแต่แรก เปลี่ยนเป็นมุ่งเป้ามายังเหล่าสัตว์ปราณที่ใช้สะกดรอยแทน นี่เป็นคำชี้แนะของผูเยาจอมร้อยเล่ห์
ฮุยเป่าสีหน้ากลายเป็นเคร่งขรึมจริงจัง หันไปกวักมือเรียกศิษย์อีกผู้หนึ่ง “มอบ ‘แผ่นจานหมื่นพานพบ’ ให้แก่ข้า”
ศิษย์ผู้นั้นเสนอแผ่นจานให้แก่ฮุยเป่าอย่างระมัดระวัง ผ่านจานนั้นสีดำสนิท สลักขึ้นจากศิลาดำที่ไม่ทราบว่าเป็นวัตถุใด ปกคลุมไปด้วยลวดลายยันต์อันแปลกประหลาด
ฮุยเป่ารับแผ่นจานมาถือไว้ แตะดรรชนีลงไปเบาๆ ลากไปตามลวดลายยันต์บนพื้นผิวของแผ่นจาน สีหน้าเคร่งเครียด ปากบริกรรมถ้อยคาถาอย่างรวดเร็ว
เข็มที่นิ่งสนิทบนแผ่นจาน เริ่มเคลื่อนไหวอย่างแช่มช้า ชั่วอึดใจให้หลังค่อยหยุดนิ่งลง ชี้ตรงไปยังทิศทางหนึ่ง
เป็นทิศทางที่ตรงกันข้ามก
