็ญแห่งซิวเจ่ออยู่รอมร่อ พลังเทพเป็นแรงดึงดูดที่ไม่อาจต้านทานได้!
เงาร่างทั้งสองหายวับไปในบัดดล
หลายอึดใจให้หลัง เงาร่างสายหนึ่งค่อย ๆ ก่อตัวขึ้นจากความว่างเปล่า ไม่ห่างจากตำแหน่งที่สองสุดยอดฝีมือยืนอยู่ในตอนแรกนัก เป็นหลัวหลีเอง หลัวหลีมองตามทิศทางที่คนทั้งสองจากไป ดวงตาทอแววลี้ลับพิสดารวูบ
หลังจากนั้นอีกไม่เกินหนึ่งชั่วยาม
กองทัพของเซี่ยวม่อเกอเริ่มเคลื่อนทัพเร่งรุดไปเบื้องหน้าด้วยความเร็วเต็มพิกัด!
… …
“คราวนี้บอกข้ามาได้แล้ว พวกเราไฉนต้องมาทางนี้!” จั่วม่อถลึงตามองผูเยากับเว่ย “เฮอะเฮอะ เกอจึงไม่หลงกลพวกเจ้าง่าย ๆ! เจ้าพวกคนต่าช้า ไร้ยางอายและแสร้งเป็นลึกลับอย่างพวกเจ้าทั้งสอง อย่าได้คิดว่าจะสามารถกระทำสิ่งที่ยากจะกล่าวออกจากปากลับหลังข้าได้!”
จั่วม่อกล่าวเร็วปรื๋อ ทั้งร้อนรุ่มทั้งรัวเร็ว
อย่างไรก็ตาม สองโจรเฒ่าพันปีตรงหน้ามัน เห็นได้ชัดว่าไม่สะทกสะท้านกับเพียงแค่วาจาระดับนี้
“นี่เป็นเรื่องดี” เว่ยกล่าวด้วยรอยยิ้มไม่มีพิษมีภัย
“คิดหลบหนีชนชั้นฝ่านซู หาใช่เรื่องง่ายดายไม่!”
ขู่กรรโชก! ผูเยากำลังจะเริ่มขู่กรโชกมันอย่างแน่นอน!
ทว่าเซี่ยวม่อเกอผู้มีผิวหน้าหนาเท่ากำแพงเมือง ทั้งยังใจดำอำมหิตกับเพียงแค่ภัยคุกคามระดับนี้ มันมีภูมิต้านทานตั้งแต่แรกแล้ว พอฟังต้องแสยะยิ้มเย็นชา “ทุกคนล้วนลงเรือลำเดียวกัน ขู่ขวัญข้าทำอะไร? หากข้าหนีไม่รอด หรือว่าพวกเจ้ามีปัญญาหนีรอดด้วย?”
“ครั้งนี้เป็นเรื่
