ประการ เรื่องที่ว่านี้ต้องไม่เว้นทางถอยไว้ให้แก่มัน ไม่มี
ทางเลือกอื่นให้มันหลบหนี ทำให้มันได้แต่ต้องสู้ตายถวายชีวิต” ผูเยาสรุปด้วยรอยยิ้มน่าขนพองสยองเกล้า
“ความหมายของเจ้าคือ… …”
ผูเยาดวงตาสีแดงเลือดสาดประกายลี้ลับชั่วร้าย “ฮี่ฮี่… …”
เว่ยผงกศีรษะ “เข้าใจแล้ว”
“แล้วเจ้าว่าอย่างไร?” ผูเยาชายตามองเว่ย
“ตามนั้น” เว่ยตอบทันควัน
“นี่มิใช่การค้าที่เจ้าคุ้นเคยกระมัง?”
“คุ้นชินมาได้สักระยะหนึ่งแล้ว”
“ช่างชวนให้ผู้คนโลหิตเดือดพล่านโดยแท้!”
“อา”
จั่วม่อที่ยืนครุ่นคิดอยู่ไม่ไกลออกไปนัก พลันรู้สึกเย็นสันหลังวาบขึ้นมาในทันใด
จากนั้นมันค่อยเห็นผูเยากับเว่ยที่ลอบไปกระซิบกระซาบกัน พากันหันมามองมันเป็นตาเดียว ทั้งยังแย้มยิ้มอย่างลี้ลับ
จั่วม่อตัวสั่นสะท้าน
โจรเฒ่าสองคนนี้ใช่วางแผนร้ายอันใดอีกแล้วหรือไม่?
จั่วม่อครุ่นคิดอย่างหนักใจ สองโจรเฒ่าทำทีเป็นหันไปทางอื่น คล้ายไม่คิดแยแสสนใจมันอีก จั่วม่อสะกดกลั้นแรงกระตุ้นให้เข้าไปซักถาม รีบออกจากทะเลแห่งจิตสำนึกไป
มันทราบดีว่าต่อให้เค้นถามอย่างไร มันก็จะไม่ได้รับคำตอบอันใดดังนั้นหลบออกไปให้ห่างไกลจากสองโจรเฒ่าสมควรปลอดภัยกว่า
แน่นอนว่าจุดสำคัญที่สุด คือไม่มีขุมสมบัติเสียหน่อย!
หลังจากได้ยินว่าไม่มีความร่ารวย จั่วม่อก็หมดความสนใจในสิ่งที่ผูเยากล่าวออกมาทันที คราครั้งนี้มันไขว่คว้าความมั่งคั่งร่ารวยมาได้ไม่น้อยกรงเล็บพิฆาตมังกร สายใยสามพันอาวรณ์ ของวิเศษสองอ
