จกระจ่าง “ดังนั้นท่านพ่อใช้วิธีการนี้ ทางหนึ่งตอบสนองข้อเรียกร้องของวัดเสวียนคง อีกทางหนึ่งเพื่อกระตุ้นเตือนเซี่ยวม่อเกอให้รู้ตัวล่วงหน้า!”
“ฮ่าฮ่า เจ้าอย่าได้ดูแคลนเซี่ยวม่อเกอผู้นี้ เหล่าขุนพลใต้ร่มของมันกระทั่งข้ายังต้องริษยา เปี๋ยหานเป็นยอดแม่ทัพผู้มีฝีมือทัดเทียมกับเจียงเจ๋อ พวกมันมีความสามารถพอที่จะสร้างความปวดเศียรเวียนเกล้าให้แก่วัดเสวียนคง!” หาวไสว้แย้มยิ้มอย่างลี้ลับ “คราครั้งนี้วัดเสวียนคงหากจ่ายค่าตอบแทนอย่างใหญ่หลวง พวกมันจะต้องพึ่งพาพวกเรามากกว่าเดิม ถึงยามนั้นการเจรจาต่อรองจะเป็นผลดีต่อพวกเรามาก!”
“แล้วหากวัดเสวียนคงพ่ายแพ้จะเกิดอะไรขึ้น?” บุรุษกลางคนพลั้งปากถามออกมาโดยไม่รู้ตัว แต่พอวาจาหลุดออกจากปาก ค่อยบังเกิดความรู้สึกว่านี่ไยมิใช่วาจาเหลวไหลไร้สาระวัดเสวียนคงจะพ่ายแพ้ได้อย่างไรกัน? นั่นเป็นไปไม่ได้เด็ดขาด!
วัดเสวียนคงที่เข้มแข็งกว่าพวกมันเสียอีก ไหนเลยจะไม่สามารถจัดการกับขุมกำลังเล็ก ๆ เช่นเซี่ยวม่อเกอได้? นี่ไม่มีทางเป็นไปได้หาวไสว้พอฟังถึงกับงงงันวูบ สีหน้าแปลกพิกลยิ่ง มันเงียบงันไปนานราวกับกำลังครุ่นคิดอย่างลึกซึ้ง
บุรุษวัยกลางคนนึกเสียใจที่พลั้งปากไป เรื่องเหลวไหลเช่นนี้ไฉนกล่าวออกมาได้ แต่ทันใดนั้นกลับได้ยินหาวไสว้กล่าวเสียงเนิบช้า “ศึกนี้หากวัดเสวียนคงพ่ายแพ้ จะไม่เป็นผลดีต่อพวกมัน”
บุรุษวัยกลางคนสั่นศีรษะ “วัดเสวียนคงไม่มีวันพ่ายแพ้ แต่ต่อให้พวกมันพ่ายแพ้
