บตากันวูบ
แม่ทัพผู้หนึ่งผุดลุกขึ้น กล่าวเสียงดังกังวาน “ผู้น้อยขออาสาออก ศึก!”
“ผู้น้อยขออาสาออกศึก!”
“ผู้น้อยก็ขออาสาออกศึกเช่นกัน!” เหล่าแม่ทัพปิศาจทยอยก้าวออกมาอาสาออกศึกกันถ้วนหน้า
“พวกเจ้าไม่ได้รับอนุญาตให้ใช้กองทัพ นี่เป็นดินแดนของข้า ข้าไม่ อาจเสื่อมเสียหน้าได้ และหากกับแค่เซียนกระบี่ผู้เดียว พวกเจ้าต้องถึงกับ ใช้กองพันเข้ารับมือกับมัน…”
สุ่มเสียงเย็นเยือกดังก้องอยู่ในห้องโถงใหญ่ ทุกผู้คนในใจลอบฝืนยิ้ม ขึ้นหากพวกมันล่วงรู้ว่าสถานการณ์จะกลายมาเป็นเช่นนี้ พวกมันจะใช้กองทัพล้อมสังหารเซียนกระบี่ผู้นั้นเสียให้สิ้นเรื่องสิ้นราวแต่แรก จากนั้นก็ได้เรื่องราวแล้ว
แต่ในเมื่อจู่ซ่างออกปากเช่นนี้ พวกมันก็ไม่มีทางทำอะไรได้อีก
“ข้าให้เวลาพวกเจ้าห้าวัน หากยังไม่สามารถเข่นฆ่าเซียนกระบี่ผู้นั้น ได้ ก็จบชีวิตตัวเองเสียตรงนั้นเถอะไม่ต้องบากหน้ากลับมาให้ข้าเห็นหน้าอีก “
ทุกผู้คนรู้สึกหนังศีรษะซาซ่าน ซากศพของสหายบนพื้นผ่านเข้ามาในสายตาพวกมันเหมือนจะเป็นเครื่องเตือนใจ แต่ละคนสีหน้าปั้นยาก แต่พวกมันยังคงกัดฟันรับคำอย่างรู้ความ “น้อมรับคำสั่ง!”
