ทั้ง สองฝ่ายจึงเปิดฉากรบราฆ่าฟันกัน พวกเซี่ยวม่อเกอกลับสังหารอวี่ไสว้ กลางที่รบและบุกตีกององครักษ์หยาดพิรุณจนแตกพ่ายยับเยิน”
หลีเซียนเอ๋อร์รู้สึกสมองขาวว่างเปล่าอย่างสิ้นเชิง
มัน…กระทั่งจอมปีศาจด่านไสว้ยังถูกมันฆ่าทิ้ง คนผู้นี้มิใช่สามารถบรรยายได้ด้วยคำ ตัวประหลาด” อีกต่อไป
“เมื่อการต่อสู้จบสิ้นลง มีสองกองทัพมุ่งหน้ามาเสริมกำลังให้แก่เซี่ยว ม่อเกอ หนึ่งคือกงซุนชา และอีกหนึ่งเป็นกู่เหลียงเตา” เจ้าสำนักเทียนหวนตบท้ายอย่างมีนัย
“และนี่ยังเป็นเหตุผลที่กู่เหลียงเตาไปจากซีเซวียน”
ตัวประหลาด! ตัวประหลาดชัด ๆ!
หลีเซียนเอ๋อร์กลืนนํ้าลายอย่างฝืดคอ นางมักเข้าใจว่าตัวนางเอง ซุกซนและร้ายกาจ แต่รอจนถึงวันนี้ นางค่อยพบว่าที่แท้นางเป็นสตรีดีงาม ยิ่ง!
เซี่ยวม่อเกอผู้นี้ไม่ว่าไปยังที่ใด ล้วนก่อกวนเป็นมรสุมโลหิตอาบฟ้าชโลมดิน ผู้คนที่พบพานมันล้วนพากันทรยศต่อสำนักของตน เมื่อเทียบกับ ตัวประหลาดสุดยอดนี้แล้ว นางทั้งเรียบ ๆ ร้อย ๆ และเชื่อฟังโดยแท้
นางจู่ ๆ บังเกิดความมุ่งมาดปรารถนาอย่างแรงกล้า ต้องการพบหน้า คนผู้นี้สักครา นางคิดชมดูว่าบุรุษผู้สามารถนำพามรสุมโลหิตไปทั่วทุกที่ ที่แท้มีสารรูปเช่นไรกันแน่!
เจ้าสำนักเทียนหวนเหลือบมองหลานสาวสุดรักแวบนึ่ง มุมปากยกยิ้มบางเบาแทบมองไม่เห็น แต่มันรีบปั้นหน้าเคร่งขรึมจริงจังดังเดิม
“ดังนั้นคราครั้งนี้ เจ้าต้องไปเป็นตัวแทนของปู่ ไปยังแดนปิศาจ!”
