ยงเรื่องเล็กน้อยเท่านั้น ไม่คู่ควรให้เอ่ยถึง พี่น้อง เจ้าต้องระวังให้มาก! เผ่าปิศาจไม่เคยขาด แคลนผู้ที่ดุดันอำมหิต ทั้งยังเพาะเมล็ดพันธุ์แห่งความแค้นอันลึกล ้ากับซิว เจ่อเรา ในการเดินทางครั้งนี้พี่จั่วต้องระมัดระวังให้จงหนัก เจ้ายังสังหาร จอมปิศาจด่านไสว้คนหนึ่ง มิหนำซ ้าตัวตนของเจ้าในฐานะซิวเจ่ออาจถูก เปิดเผยในไม่ช้า ยามนี้เจ้ากลายเป็นที่รู้จักกันไปทั่ว การเดินทางครั้งนี้ เกรงว่าคงไม่สงบสุขอีกต่อไป”
“พี่ใหญ่กู่ตักเตือนถูกต้อง” จั่วมอเองก็มีสีหน้าหนักอึ้ง
หลังจากการต่อสู้ในวันนี้ ตัวตนในฐานะซิวเจ่อของมันคงไม่อาจ ปกปิดได้อีก ผู้ที่ใคร่รู้ยังสามารถสอบถามจากเหล่าผู้รอดชีวิตจากนครมหาสันติได้โดยง่าย คนเหล่านี้มีสายตาซับซ้อน เต็มไปด้วยความชิงชังและสำนึกขอบคุณ ผสมปนเปจนแยกไม่ออก แต่ความรู้สึกที่ฉายชัดมากที่สุด คือความหวาดกลัว
มันพลันเอ่ยปาก “ผู้น้องมีเรื่องหนึ่ง ขอพี่ใหญ่กู่โปรดเมตตาด้วย”
“เรื่องอันใด?” กู่เหลียงเตาย้อนถามอย่างไม่อ้อมค้อม
“ปิศาจเหล่านี้ล้วนมีไมตรีกับผู้น้อย พี่ใหญ่ โปรดละเว้นชีวิตพวกมัน ด้วย”จั่วม่อกล่าวตรง ๆ
กู่เหลียงเตาผงกศีรษะรับโดยไม่ต้องขบคิด “ไม่มีปัญหา!”
“พี่ใหญ่ ขอบคุณท่านมาก!” จั่วม่อกล่าวอย่างสำนึกขอบคุณ
กู่เหลียงเตาสั่นศีรษะพลางกล่าว “อย่าได้เข้าใจว่าเราผู้พี่เป็นบุคคลด ร้ายกระหายเลือดถึงเพียงนั้น การศึกสงครามเป็นเรื่องของกองทัพไหน เลยจะมีส่วนเกี่ยวข้องกับคนธรร
