ือเชื่อ ไฉนเป็นเช่นนี้?
ไฉน…เป็นเช่นนี้ไปได้…… มันร่างแข็งที่อเหมือนท่อนไม้
มันคิดหันกลับไปมอง แต่ไม่ว่าจะดิ้นรนสักเท่าใด ร่างกายของมันกลับ ไม่ฟังคำสั่งของมันอีกแล้ว
ประกายในดวงตาเลือนหายอย่างเร็วเหมือนคลื่นน้ำลดเพียงชั่ว กะพริบตาเดียว ประกายชีวิตก็อันตรธานหายไปชั่วนิรันดร์
กององครักษ์หยาดพิรุณประสบความสูญเสียอย่างใหญ่หลวง!
กองพันบาปเคราะห์ภายใต้การนำของเปียหานกำลังไล่ล่าคร่าชีวิต คนดุจเก็บผักเกี่ยวหญ้า พวกมันไม่มีความเวทนา ไม่เมตตาปราณี ทั้งยังไม่ รู้จักเหน็ดเหนื่อย! พวกมันบุกเข่นฆ่าในกระบวนทัพกององครักษ์หยาด พิรุณอย่างไม่หยุดยั้ง แม้ว่าพวกมันมีคนน้อยกว่า แต่กลับช่วงชิงเป็นฝ่ายมีเปรียบ
พวกมันแกร่งกร้าวอำมหิต แม้พวกมันมีจำนวนคนน้อยกว่าแต่ก็ไม่ เคยหวั่นเกรงการปะทะหักหาญ พวกมันเปลี่ยนตำแหน่งแปรกระบวนทัพอย่างต่อเนื่อง แต่ละกลยุทธ์ล้วนลี้ลับสุดคาดคิด นับตั้งแต่ครั้งแรกที่บุกทะลวงเข้ามา พวกมันก็ช่วงชิงเป็นฝ่ายมีเปรียบอยู่ตลอดเวลา
กององครักษ์หยาดพิรุณประสบช่วงเวลาที่หนักหนาสาหัส เหน็ดเหนื่อยจนแทบขาดใจตาย พวกมันไม่มีแม่ทัพบัญชาการศึกที่มีฝีมือพอจะ นำทัพพวกมัน
ในสายตาของเปี๋ยหาน กองทัพเช่นนี้ต่อให้มีจำนวนมากกว่านี้ ยังเต็ม ไปด้วยช่องว่างรอยโหว่ให้มันใช้ประโยชน์
หากมิใช่ว่ากองครักษ์หยาดพิรุณที่กรำศึกอย่างโชกโชนมีความ เหนียวแน่นเกินกองทัพทั่วไป เกรงว่าพวกมันคงแตกทัพล่มสลายไปเสีย นานแล้วแต่หา
