ศาสตราที่ปิศาจทุกรูปทุกนามล้วนใฝ่ฝัน จั่วม่อเมื่อได้ครอบครองกรงเล็บพิฆาตมังกร ไม่ทราบมีปิศาจมากมายเท่าใดต้องอิจฉาริษยา
ยามนี้อวี่ไสว้นำทัพกององครักษ์หยาดพิรุณมาด้วยตัวเอง หากบอก ว่าเซี่ยวม่อเกอยังสามารถก่อกวนคลื่นลมอันใดได้ ย่อมไม่มีผู้ใดยินยอม เชื่อแล้ว
“จริงรึ?” จั่วม่อคล้ายรำพึงกับตัวเองเบา ๆ ถึงแม้ว่าสุ่มเสียงของมัน ไม่ดังกลับสะท้อนก้องไปรอบบริเวณ ทุกผู้คนล้วนได้ยินถนัดชัดเจน
เมื่อประโยคนี้หลุดออกมา ผู้คนล้วนงงงันวูบ จากนั้นสายตาผู้คน มากมายทอแววเหลือเชื่อ เซี่ยวม่อเกอ…คิดต่อต้านแข็งขึ้นเช่นนั้นหรือ?
ไม่ยอมสยบ? กระทั่งอวี่ไสว้มาด้วยตัวเอง เซี่ยวม่อเกอยังกล้าไม่ยอมสยบ?
คนผู้นี้ไม่คิดมีชีวิตอยู่แล้วหรือไร?
ถ้อยคำของจั่วม่อทำเอาขุนทหารกององครักษ์หยาดพิรุณตะลึงลาน ยามกะทันหันถึงกับไม่เข้าใจว่าคนผู้นี้กล่าวอันใดออกมา แต่ในไม่ช้า ใบหน้าของพวกมันก็เต็มไปด้วยความเดือดดาล
ช่างเหิมเกริมนัก! ถึงกับบังอาจกระด้างกระเดื่องต่ออวี่ไสว้!
ตัวอวี่ไสว้เองไม่เอ่ยคำใด แต่บรรดาบริวารของมันไหนเลยจะทานทน ได้คนผู้หนึ่งร้องตวาดเสียงเย็นชา
“เป็นไร? เพียงเพราะท่านแม่ทัพ ใหญ่อวี่รักถนอมอัจฉริยบุรุษจึงยินยอมละเว้นชีวิตน้อย ๆ ของเจ้า! จง สำนึกตัวให้ดี นำเสนอกรงเล็บพิฆาตมังกรเป็นบรรณาการ และสาบานว่า จะจงรักภักดีต่ออวี่ไสว้ คนตํ่าต้อยเยี่ยงมดปลวกเช่นเจ้า อาศัยคุณสมบัติ ใดมาคู่ควรกับของวิเศษเยี่ยงกรงเล็บพิฆาตมัง
