ที่อันตราย
ถงเซียนเชิงแย้มยิ้มเล็กน้อย “แม่นางท่านนี้ฝีมือไม่เลว แต่ผู้น้องคิดรับทราบฝีมือของเซี่ยวมือเกอ แม่นางสามารถเปิดทางให้หรือไม่?”
แม้ว่ามันจะกล่าวเกรงอกเกรงใจ แต่ความหมายในถ้อยคำย่อมบอก ซัดเจ้าไม่ใช่คู่มือของข้า เรียกเซี่ยวม่อเกอออกมาจะดีกว่า
เขิงเหลียนเอ๋อร์ยืนแน่วนิ่ง ไม่มีความคิดหลีกเลี่ยงดังที่อีกฝ่าย ต้องการ ชุดยาวสีแดงฉานประดุจกุหลาบแดงบานสะพรั่งกลางเวหา รูป โฉมงามสะคราญปานล่มเมือง ดวงตาสุกใสเป็นประกาย แต่กลับแผ่ซ่าน กลิ่นอายลี้ลับเลือนรางดุจนางพรายออกมาจากร่าง เมื่อสองเอกลักษณ์ที่ขัดแย้งกันสุดขั้วนี้ผสานรวมเข้าด้วยกัน ความงามของนางก็แทบจะ กลายเป็นความงามที่ข้ามพ้นไปจากโลกปุถุชน
ดวงตาดำขลับประดุจนิลลึกลํ้าสุดหยั่ง ริมฝีปากขยับเอื้อนเอ่ย สุ่ม เสียงเบาหวิวราวกับหมอกควัน แต่ถ้อยคำเผ็ดร้อนยิ่ง “นี่มิได้ขึ้นอยู่กับเจ้า เป็นผู้กำหนด”
กล่าวจบคำ มือขาวผ่องพลิกวูบ แขนเสื้อยาวสะบัดพลิ้วเป็นระลอก
ถงเซียนเซิงใบหน้าทอแววเคร่งขรึมจริงจัง มันยกมือ สะบัดฟาดฝ่า มือใส่เขิงเหลียนเอ๋อร์อย่างหักโหม!
กระบวนท่าของทั้งคู่ดูคล้ายเนิบช้า ปราศจากสำนึกฆ่าฟัน ประหนึ่ง ว่าพวกมันกำลังร่ายรำหรือมิฉะนั้นก็ซักซ้อมกระบวนท่ากันเล่น ๆ ก็มิปาน
ทว่าท้องฟ้าในวงต่อสู้ของพวกมันพลันบิดเบี้ยว จากนั้นกระแสพลัง เริ่มก่อตัว กวาดซัดออกมาเป็นระลอก
เขิงเหลียนเอ๋อร์ดวงตายิ่งมายิ่งลี้ลับเลือนราง ภายใต้ชุดยาวสีแดงสดแผนผ
