หลินเชียนร่างตั้งตรงดุจกระบี่ หว่างคิ้วที่สุภาพอ่อนโยนยามนี้ทอแวว เด็ดเดี่ยวดุดัน จนแทบจะกลายเป็นเกรี้ยวกราด ใบหน้าขาวเผือดอย่างน่าประหลาด
คนคล้ายกระบี่วิเศษที่หลุดออกจากฝักเล่มหนึ่ง!
พื้นพสุธาสั่นสะเทือนเลื่อนลั่นไม่หยุดยั้ง เจตจำนงกระบี่อันไพศาล ประดุจก้อนเมฆตะกั่วกดทับใส่ผู้คน พื้นดินใต้ฝ่าเท้าหลินเชียนแตกร้าว แล้วถล่มยุบหายไป กลายเป็นหลุมกลมอันเพียบพร้อมสมบูรณ์หลุมหนึ่ง ขอบหลุมกลมขยายตัวออกไปอย่างเร่งร้อน อัดแน่นไปด้วยพลังสภาวะที่ไทอาจหยุดยั้งได้!
ในเวลาเดียวกัน กระบี่ไทอาลุกโชนเจิดจรัสดั่งดอกไม้ไฟ ตัวกระบี่ หลอมละลายอย่างต่อเนื่อง แผดเสียงคำรามกระหมที่แฝงไว้ด้วยความเศร้าโศกคับแค้นใจ ใบหน้าขาวเผือดของหลินเชียนทอแววโศกสลดวูบ แต่ ท่ากระบี่ของมันไม่ชะงักสั่นไหวแม้แต่น้อย สะบัดฟันลงสุดกำลังอย่าง เฉียบขาดดุดัน!
เสียงแผดคำรามอย่างโศกเศร้าคับแค้นของกระบี่ไทอาดังสะท้านไป ทั่วนครมหาสันติ
แสงสว่างเจิดจ้าระเบิดวูบ เจตจำนงกระบี่สะท้านขวัญสั่นวิญญาณ พลันครอบคลุมทั่วนครมหาสันติในบัดดล!
ประดุจดวงตะวันผุดขึ้นกลางนครมหาสันติก็มิปาน! คว้าก!
เสียงคำรามโหดเหี้ยมดิบเถื่อนดังกึกก้องกัมปนาทดุจฟ้าคำรน พื้นดินสั่นสะเทือนราวกับถูกค้อนยักษ์หวดฟาดใส่ ทั่วทั้งเมืองมหาสันติสั่นไหวอย่างรุนแรง คลื่นกระแทกอันไพศาลและแกร่งกร้าวปานกำแพงเหล็กกวาดวาบออกทุกทิศทาง ผู้ที่พลังฝึกปรืออ่อนด้อยถึงกับปลิวลิ่วดุจว่าวสายป่า
