“เริ่มได้ !”
“เริ่มได้ !”
อาเหวินกับอสูรผมสีส้มร้องตวาดพร้อมกัน แล้วเคลื่อนไหวอย่างพรักพร้อม
อาเหวินถลึงตากลมกว้าง ขนนกสีดำบนชุดเกราะของมันลุกชันและ เริ่มสั่นสะเทือนอย่างพร้อมเพรียง มันโน้มตัวมาข้างหน้าเล็กน้อย สองแขนทำท่าโอบราวกับกำลังสวมกอดใครสักคน สูดลมหายใจลึกยาว แล้วสองมือพลันกดประทับลงพื้นหินตรงหน้ามันยุบหายไปกับตา เห็นหลุมลึกที่มีรอยตัดราบเรียบ ผิดธรรมดาปรากฏขึ้น ประหนึ่งภาพวาดที่วาดด้วยฝีมือจิตรกรชั้นเอก เส้นเค้าโครงภายนอกคมชัดเป็นอย่างยิ่ง
อสูรผมสีส้มแผดร้องเสียงแปลกพิกล ประกายสายฟ้าแลบลิ้นออกมา จากร่างแตกปะทุไม่ขาดหู เรือนผมสีส้มชี้ฟูฟ่อง ยิ่งชมดูยิ่งน่าหัวร่อ เนื่องเพราะมันยังร่างสั่นเป็นเจ้าเข้าส่ายศีรษะโยกไปมาอีกด้วย
พื้นหินตรงหน้ามันปั่นสลายหายไปด้วยระดับความเร็วที่มองเห็นได้ ชัดตาเค้าโครงภายนอกไล่บังเกิดเป็นภาพร่างประดุจภาพวาด ภาพของ สตรีนางหนึ่งปรากฏขึ้นต่อหน้าต่อตาทุกผู้คน
หนานเยว่กับพวกที่เหลือตะลึงงันไป ในดวงตาของพวกมันล้วนทอแววชื่นชม สองคนนี้เห็นได้ชัดว่ามีระดับพลังฝีมือเหนือล้ำกว่าพวกมันที่ เหลือไปอีกขั้น
ช่างเป็นสองตัวประหลาดอย่างแท้จริง!
ยามที่อาเหวินลงมือ พวกมันสัมผัสระลอกการสั่นสะเทือนไม่ได้เลย แม้แต่น้อย เส้นเค้าโครงภายนอกของหลุมลึกทั้งชัดเจนและหนักแน่น ลายเส้นคมชัดราวกับคว้านด้วยมีด แสดงให้เห็นถึงความสามารถในการ ควบคุมพลังอันน่าตระหนกของอาเหวิน
ส่วนศาสตร์
