อสูรที่อสูรผมส้มใช้ออกมา พวกมันพบว่าแทบมองไม่ออก เลยแม้แต่น้อย ดูท่าว่ากระบวนท่านี้ก่อให้เกิดการผสลายจากภายใน แม้ว่าพลังที่ใช้ออกมาเป็นสายฟ้า แต่กลับแฝงเร้นไว้ด้วยฤทธิ์กร่อนสลายอันประหลาดลํ้า
“วา เจ้าหนุ่ม ฝีมือไม่เลวนี่” อสูรผมส้มสีหน้าประหลาดใจเล็กน้อย
“เฮอะ! คราวนี้ข้าจะทำให้เจ้ายอมรับความพ่ายแพ้อย่างยินยอม พร้อมใจ”อาเหวินกล่าวอย่างเด็ดเดี่ยว
ภายใต้สายตาตื่นตะลึงของคนอื่น ๆ ทั้งสองเริ่มแข่งกันขุดหลุมอย่างดุเดือดอีกครั้ง แต่ละหลุมที่ขุดออกมาล้วนเป็นงานศิลปะภาพวาดรูปสตรี
“ฮะ นี่ไม่ใช่รูปอากุ่ยหรอกรึ เจ้าหนุ่ม ที่แท้เจ้าลอบมุ่งเป้าไปที่อากุ่ย ใช่หรือไม่?” อสูรผมสีส้มเพ่งมองรูปภาพที่เบื้องหน้าอาเหวิน จากนั้นชี้นิ้วพลางร้องออกมาเสียงดังลั่น
“ตัวโง่งม! เจ้าต้องเรียกนางว่าอากุ่ยต้าเหริน!” อาเหวินกลึงตามอง อย่างเดือดดาล แล้วแค่นเสียงอย่างเย็นชา “ความงามของอากุ่ยต้าเหริน มิใช่สิ่งที่คนพื้นเพธรรมดาอย่างเจ้าจะหยั่งทราบได้ !”
“อากุ่ยเป็นเด็กหญิงที่ดีงาม แต่มิใช่ความงาม” อสูรผมสีส้มสั่นศีรษะ แล้วกล่าวอย่างภาคภูมิใจ “สิ่งที่ข้าวาด จึงเป็นความงามที่แท้จริง!”
อาเหวินเพ่งมองภาพวาดตรงหน้าอสูรผมส้มอยู่ครึ่งค่อนวัน จากนั้นสี หน้าเปลี่ยนเป็นแปลกพิกลเล็กน้อย พึมพำกับตัวเองว่า “ไฉนภาพของเจ้า ดูคล้ายเหล่าเฮยอยู่บ้าง… ”
อสูรควันดำตัวสั่นระริก จากนั้นรีบโถมเข้ามา
อสูรผมส้มมีสีหน้าภาคภูมิใจ “ฮ่าฮ่า เจ้าหน
