ข้อตกลง” ชีเตียวอวี่ไม่กล่าวมากความ ตรงเข้าประเด็นในทันที
“ข้อตกลงอันใด?” จั่วม่อก็คร้านจะเสแสร้งแกล้งดัดอีก ย้อนถามตรงๆ เช่นกัน
ชีเตียวอวี่จ้องมองจั่วม่อด้วยดวงตากระจ่างดั่งดวงดาว กล่าวอย่างไม่รีรอว่า “ข้าจะช่วยเจ้า ส่วนเจ้ามอบต้องเคล็ดความบนหลักศิลาภายในหอสมบัติฉบับคัดลอกให้แก่ข้า”
คราวนี้ถึงรอบให้จั่วม่อประหลาดใจเล็กน้อย มันมองหน้าอีกฝ่าย ถามอย่างขบขันว่า “แล้วเจ้าจะแน่ใจได้อย่างไร ว่าข้าสามารถเข้าสู่หอสมบัติมหาสันติ”
“ไม่ใช่ว่าเจ้าสามารถ แต่เจ้าเป็นคนที่มีโอกาสมากที่สุด” ชีเตียวอวี่อธิบาย
จั่วม่อพอเข้าใจอยู่บ้าง มันแย้มยิ้มพลางกล่าว “เช่นนั้นเจ้าสามารถช่วยเหลือข้าอย่างไร?”Page 149 of 937
“ข้าสามารถคุ้มครองชีวิตเจ้า” ชีเตียวอวี่กล่าว
จั่วม่อจ้องมองชีเตียวอวี่อยู่ชั่วอึดใจ จากนั้นแหงนหน้าหัวร่อดังสนั่น“เจ้าใช่ล้อเล่นหรือไม่? คุ้มครองข้า? เจ้าสามารถโค่นนางลงหรือไม่?” มันชี้ไปทางเขิงเหลียนเอ๋อร์ผู้กำลังนั่งจิบชาอย่างสบายอารมณ์อยู่ด้านข้างเขิงเหลียนเอ๋อร์เพียงสนใจแต่ถ้วยชาในมือนาง กระทั่งตายังไม่กะพริบราวกับว่าตรงหน้านางร้างไร้ผู้คน มีเพียงอากาศธาตุอันน่ารื่นรมย์เท่านั้น
ชีเตียวอวี่เหลือบมองเขิงเหลียนเอ๋อร์ “พวกเรามีฝีมือคู่คี่ก้ากึ่งกัน”
จากนั้นจั่วม่อชี้ไปที่อากุ่ย “แล้วนางเล่า?”
อากุ่ยไม่มีปฏิกิริยาใด ส่วนที่ด้านข้างนาง เป็นเจ้าจอมตะกละทหารยันต์ทองคำดำ มันลืมตากวาดมองชีเตียวอวี่อ
