ทหารยันต์ทองคำดำยืนมองมันอย่างเฉยชา
เฟ่ยเฟยผู้เคยเอาชีวิตรอดมาได้นับครั้งไม่ถ้วน เพียงชั่วครึ่งก้านธูปกลับละลายหายไปอย่างสิ้นเชิง
กริ๊ง
เสียงตกกระทบพื้นดังแผ่วเบา เห็นแหวนวงหนึ่งร่วงลงจากกลุ่มควันกลิ้งเบา ๆ ไปตามพื้นPage 128 of 937
ทหารยันต์ทองคำดำก้มหยิบแหวนขึ้นมา สีหน้าเย็นชาไร้อารมณ์เลือนหายไป กลับมามีรอยยิ้มเต็มหน้าเหมือนเดิม ก่อนจะรีบเสนอแหวนวงนั้นให้แก่อากุ่ย
“เฟ่ยเฟยตายแล้ว” หลินเชียนดวงตาทอประกายโศกเศร้าจาง ๆแต่สุ้มเสียงเย็นยะเยียบ
คนอื่น ๆ สบตากันวูบ ในดวงตาของแต่ละคนเต็มไปด้วยความหมองหม่นและประหวั่นพรั่นพรึง แม้พวกมันล้วนทราบดีว่าภารกิจครั้งนี้ยากเย็นแสนเข็ญ เปี่ยมล้นด้วยภยันตรายรอบด้าน แต่ไม่มีผู้ใดคาดคิด ว่าพวกมันเพิ่งจะมาถึงนครมหาสันติเพียงชั่วครู่ กลับต้องสังเวยชีวิตศิษย์พี่ศิษย์น้องร่วมสำนักไปคนหนึ่ง
เป็นการเริ่มต้นที่เลวร้ายยิ่ง!
“สตรีนางนั้นใช้พลังเทพ” หลินเชียนกล่าวด้วยสีหน้าสงบเยือกเย็น“นางสมควรมาเพื่อหลักศิลามหาสันติเช่นกัน ทุกคนระมัดระวังให้มากก่อนที่หอสมบัติมหาสันติจะปรากฏขึ้น อย่าได้เปิดเผยตัวตนเป็นอันขาด”
“ทราบแล้ว!” ทุกผู้คนรับคำอย่างพร้อมเพรียง แต่เห็นได้ชัดว่าขวัญกำลังใจของพวกมันตกต่าไม่น้อย
หลินเชียนไม่มองหน้าพวกมัน เพียงกล่าวราวรำพึงกับตัวเอง “ภารกิจครั้งนี้ทั้งยากลำบากและอันตรายยิ่ง กระทั่งข้ายังไม่มีความเชื่อมั่นว่าจะทำสำเร็จ แต่หลายพันปีแห่งความรุ่งโ
