เสียงหาวอย่างเกียจคร้านดังออกมาจากแหวนมิติ
จากนั้นร่างหนึ่งพุ่งวาบ เห็นเงาร่างสีทองเข้มปรากฏขึ้นตรงหน้าจั่วม่อ เป็นทหารยันต์ทองคำดำ! ใบหน้าที่คล้ายภาพสะท้อนไปกระจกของจั่วม่อพลันแย้มยิ้ม แล้วโถมเข้าหาจั่วม่อในทันที
“พี่ใหญ่ ข้าหิวเหลือเกิน มีสิ่งใดให้รับประทานบ้าง?”
จั่วม่อขมวดคิ้วฉับ รับประทาน? เจ้าตัวตะกละนี่! เจ้าหลังจากสวาปามสัตว์ปราณสองร้อยกว่าตัวในรวดเดียว จากนั้นก็นอนหลับไปจนถึงบัดนี้ แต่ทันทีที่ลืมตาตื่นขึ้นมาอีกครั้ง เจ้าก็เรียกหาของรับประทานเป็นอันดับแรก?
“ไม่มี!” จั่วม่อสีหน้าเข้มงวดคุมแค้น ถลึงตามองเจ้าตัวตะกละที่อยู่ตรงหน้าอย่างไม่สบอารมณ์
ทหารยันต์ทองคำดำหน้าม่อยลงทันควัน แต่แล้วดวงตาพลันสว่างวาบ ร่างหายวับไปในบัดดล
ปรากฏเสียงกรีดร้องโหยหวนของพาหนะปิศาจ ดังแว่วมาจากด้านนอกห้อง
จั่วม่อถึงกับกุมขมับ เงยหน้ามองฟ้า ไร้วาจาจะกล่าว เสี่ยวม่อเกอชาญฉลาดมาตลอดชีวิต ยากนักที่จะยอมทำการค้าขาดทุนสักครั้ง แต่เจ้าตัวตะกละตะกลามนี้ นับเป็นความผิดพลาดครั้งใหญ่ในชีวิตของมันจริง ๆ!Page 1 of 11
จากนั้นสายลมกลุ่มหนึ่งกระโชกวูบ เห็นทหารยันต์ทองคำดำปรากฏกายขึ้นตรงหน้าจั่วม่ออีกรอบ มันเลียริมฝีปาก กล่าวอย่างไม่ค่อยพอใจนัก“ช่างไม่มีรสชาติจริง ๆ”
สายตาไม่สบอารมณ์ของจั่วม่อ ยิ่งกลายเป็นขุ่นแค้นแน่นอกมากกว่าเดิม
จั่วม่อขบคิดตลบหนึ่ง แล้วตัดสินใจว่าจะลองสนทนาดีๆ กับทหารยันต์ทองคำดำสักครา สำหรับเจ
