วามสนใจของผู้คน”
“เช่นนั้นเราจะทำอย่างไรต่อไป?”
“อย่าเพิ่งใจร้อน เมื่อเราโยนหินถามทาง ก้อนหินพอถูกโยนออกไปแน่นอนว่าต้องมีคนไม่เต็มใจที่จะอยู่โดดเดี่ยว”
“อา”
จั่วม่อเร่งฝีเท้ากลับถึงที่พำนักโดยไม่เผชิญพบปัญหาอื่นอีกPage 5 of 11
รอจนมันเข้าสู่เคหะสถาน เห็นซู่หลงกับพวกทั้งหลาย ในที่สุดค่อยระบายลมหายใจอย่างโล่งอก ทุกผู้คนมองดูเสี่ยวกั่วกับหลี่อิงฟ่งที่จั่วม่อแบกมาด้วย แต่ล้วนรู้ความเป็นอย่างดี ไม่มีผู้ใดปริปากถามอันใด
เมื่อพวกมันเข้าไปถึงด้านในของคฤหาสน์ จั่วม่อค่อยคลายใจลงอย่างสมบูรณ์
เสี่ยวกั่วเอ่ยปากอย่างขลาดเขลา “ศิษย์พี่… …”
จั่วม่อก้มลงมองนาง แย้มยิ้มให้เสี่ยวกั่วอย่างอ่อนโยน “เจ้าหวาดกลัวหรือไม่?”
“หวาดกลัวอยู่บ้าง” เสี่ยวกั่วพยักหน้าอย่างขลาดอาย นางคล้ายย้อนกลับไปยังช่วงเวลาที่อยู่บนภูเขาสุญตา ศิษย์พี่ผู้เฝ้าปกป้องคุ้มครองนางได้หวนกลับมาอยู่ข้างกายนางแล้ว นางแทบไม่แน่ใจว่าเป็นความจริงหรือความฝัน ไม่ทราบเพราะเหตุใด นางเริ่มขอบตาแดงระเรื่อ สุ้มเสียงแหบพร่าสั่นสะท้าน “ศิษย์พี่ …พลังฝีมือกล้าแข็งยิ่ง… …”
หลี่อิงฟ่งก็ดวงตาแดงระเรื่อเช่นกัน หลังจากที่พวกอาจารย์ทั้งสี่ถูกคุนหลุนบังคับจากไป สิ่งที่พวกนางเผชิญประดุจฝันร้ายที่ยังติดตามหลอกหลอนไม่คลาย อย่างไรก็ตาม นางพยายามฝืนทำใจให้เข้มแข็ง กล่าวว่า“ศิษย์พี่ หากท่านมีเรื่องวุ่นวายต้องจัดการก็ไม่จำเป็นต้องห่วงกังวลกับพวกเรา ไปกระทำเรื่องส
