เสิ่นอวี้ทอดตามองจั่วม่ออย่างไร้อารมณ์
สีหน้ามันไม่แปรเปลี่ยนแม้แต่น้อย เขตแดนเนตรนกยูงเต็มไปด้วยความเปลี่ยนแปลงไร้ที่สิ้นสุด คิดใช้กำลังทำลายล้างตรง ๆ ไม่มีประโยชน์ใด ในดวงตาไร้อารมณ์ของมันจุดประกายภาคภูมิลำพองวูบหนึ่ง
ภายในเขตแดนเนตรนกยูง ทุกประการล้วนอยู่ในกำมือของมัน มันประหนึ่งเทพปิศาจแห่งยุคบรรพกาล ยืนหยัดอยู่บนจุดสูงสุดของยอดเขาทอดตามองไปยังเหล่าศัตรูที่ไม่ต่างจากฝูงมดใต้ฝ่าเท้าของมัน ความรู้สึกเช่นนี้น่าเคลิบเคลิ้มมึนเมาไม่น้อย
มองดูคู่ต่อสู้ของมันชกใส่พื้นราวกับคนปัญญาอ่อน เสิ่นอวี้รอยยิ้มดูหมิ่นจุดขึ้นที่มุมปาก
เพิ่มไฟอีกสักหน่อยดีหรือไม่?
รอยยิ้มเหยียดหยามประดับอยู่บนมุมปากเสิ่นอวี้ มันยกมือขวาขึ้นอีกครั้ง
ทันใดนั้นเอง สายตามันจ้องมองไปที่หมัดขวาของจั่วม่อ รอยยิ้มพลันแข็งค้างในบัดดล
อะไร… …นั่นมันอะไรกัน?
Page 1 of 24
จั่วม่อรู้สึกราวกับว่าร่างกายของมันอยู่เหนือทะเล แต่เป็นทะเลเพลิงที่แผดคำรามกึกก้องผืนหนึ่ง! ทั่วทั้งทะเลเพลิงคึกคักพลุ่งพล่าน อาละวาดไม่หยุดยั้ง เมล็ดผลึกสุริยันเม็ดเล็ก ๆ และดวงอาทิตย์ที่มาจากแผ่นหลังของมันอีกสามดวง ประหนึ่งมือที่มองไม่เห็น คอยกระชากดึงรั้งทะเลเพลิงให้เดือดพล่าน!
ภาพพร่ามัวที่ลอยอยู่ในจิตใจมัน ราวกับเสียงกระซิบเร่งเร้า คอยกระตุ้นจั่วม่ออยู่ตลอดเวลา
ความป่าเถื่อนและความพลุ่งพล่าน บันดาลให้จั่วม่อจู่โจมอย่างไม่รีรอลังเล หมัดขวาต่อยออกไปตามภ
