ตาแตกกระจายในบัดดลกลายเป็นเศษเสี้ยวสีสันนับไม่ถ้วน แต่พวกมันพลันไหลบ่ามาจากทุกPage 8 of 937ทิศทางดุจสายน้าถาโถม กลับมารวมตัวกันอย่างรวดเร็ว คืนสู่สภาพดวงเนตรบนแพนหางนกยูงอีกครั้ง
เสิ่นอวี้มองดูการดิ้นรนของจั่วม่ออย่างไร้ความรู้สึก ไม่ได้รับผลกระทบแม้แต่น้อย
ลำพังความเสียหายเช่นนี้ ย่อมไม่ระคายผิวเขตแดนเนตรนกยูงของมัน
เมื่อจั่วม่อต่อยหมัดกระแทกพื้น ทะเลเพลิงภายในร่างมันพลันพลุ่งพล่านปั่นป่วน แผดเสียงคำรามก้อง เมื่อได้ใช้กำลังออกมาอย่างรุนแรงจั่วม่อรู้สึกสุขสบายอย่างยากจะบ่งบอกบรรยาย
ยามที่หมัดกระแทกพื้น ให้ความรู้สึกราบรื่นสะดวกดาย ไม่ได้เผชิญกับแรงต้านทานใด ๆ
ดังนั้นมันไม่รีรอลังเล เงื้อหมัดขึ้นอีกครั้ง ราวกับเสียสติไปแล้ว มันระดมต่อยหมัดใส่พื้นลานประลองหมัดแล้วหมัดเล่าอย่างไม่ชะงักขาดตอน!
ตูม ตูม ตูม
พื้นลานประลองสั่นสะเทือนเลื่อนลั่นไม่ขาดสาย ภายใต้พายุหมัดอันคลุ้มคลั่ง ดวงเนตรแพนหางนกยูงบัดเดี๋ยวแตกกระจาย บัดเดี๋ยวกลับมารวมตัวกัน สลับสับเปลี่ยนคล้ายไม่มีที่สิ้นสุดจั่วม่อคล้ายไม่ตระหนักถึงเรื่องนี้ มันไม่สนใจหน้าอินทร์หน้าพรหมจมอยู่ในความรู้สึกสุขสบายอย่างสุดบรรยาย ทุกครั้งที่ต่อยพื้น เปลวไฟPage 9 of 937ภายในร่างมันคล้ายระบายออกจากร่าง ไหลลงสู่พื้น ทุกองคาพยพในร่างกายมันประดุจกำลังลุกไหม้อย่างเกรี้ยวกราด
บนที่นั่งผู้ชม อวี๋ซวงอดอุทานไม่ได้ “เจ้าผู้นี้เมามายจริง ๆ!”
“สุราปิศาจเมิ่
